پیراهنم بویِ تو را انکار کرده
ساعت مرا در بُهتِ شب بیدار کرده

در قفلِ در چرخیدی و در باز می‌شد
پایانِ من بودی که باز آغاز می‌شد

لرزید پُشتم ، عاشقی از دست افتاد
تصویرِ تو در قابِ عکسِ مست افتاد

دیوارهای خانه روی دوش من بود
نعشِ سکوتی تلخ در آغوش من بود

مثلِ خوره در جانِ من تکثیر گشتی
در آیه‌هایِ نحسِ من تفسیر گشتی

با رفتنت شهر از تماشا کور می‌شد
سهمِ کسی در خاطرم مأمور می‌شد

تا نبشِ قبرِ خاطراتِ مُرده باشم
تا چوبِ هر عفریته ای را خورده باشم

کبریت را روشن نکن، انبارِ کاهم
من متهم در دادگاهِ یک نگاهم

خندیدی و دنیای عقلت درد می‌کرد
این خانه را تکرارِ تو ، دلسرد می‌کرد

آیینه تصویرِ مرا گردن نمی‌زد
جز فکرهایم هیچ‌کس در را نمی‌زد

حالا من و بویِ تو و انکارِ ممتد
لعنت به این عشق و به این احوال مرتد

با هر نفس حجمِ هوا را کم کشیدم
در خاطراتم پشتِ تو ماتم کشیدم

من در خودم مُردم، خودم را چال کردم
هر روزِ بی‌تو بودنم را سال کردم

خاکستری بر روی دیوارم شناور
یک قابِ عکسِ خالی از هرجور باور

بارانی‌ات بویِ خیابان‌هایِ نَم داشت
بویِ وداعی که هزاران پیچ و خم داشت

ما هر دو تاخیرِ زمانیِّ قطاریم
ما فصل‌هایی مُرده در اوجِ بهاریم

یک لحظه فکرِ خودکشی از روی یک پُل
یک لحظه فکرِ حل شدن در بوی الکُل

بویِ تنت، بویِ غریبِ خاک می‌داد
بویِ شکافی که تبر بر تاک می‌داد

باران که می‌زد، شهر در من غرق می‌شد
غربِ جهان با لحظه‌ی تو شرق می‌شد

حالا که پیراهن تو را از یاد بُرده
این مَرد هم در بُهتِ ساعتهاش مُرده

در قفلِ در چرخیده‌ای، در بسته مانده
یک مَرد از آغاز و پایان خسته مانده

این مثنوی در سوگِ تو پایان گرفته
باران گرفته… باز هم باران گرفته

دکتر سید هادی محمدی

تو اون‌قدر دوری از دنیام
که نزدیکت شدن ترسه
همین که پیشِ من هستی
همین که ساکتی بسه
تو از چشماش می‌خونی
من از چشمای تو دردُ
ببین کارِ جهان اینه
ببین تکرارِ یک مردُ

نرو این خونه تابوته
جهان هر لحظه باروته
ببین دستاتو می‌گیرم
نرو من بی تو می‌میرم

کسی که عاشقش بودی
یه عمره با تو می‌جنگه
یه وقتایی برای عشق
دلِ جلاد هم تنگه
من از دنیایِ بعد از تو
من از آینده بیزارم
من اون‌قدر عاشقت هستم
سَرِ رات قفل میکارم

نرو این خونه تابوته
جهان هر لحظه باروته
ببین دستاتو می‌گیرم
نرو من بی تو می‌میرم

ترانه و ملودی و آهنگ ساز :
دکتر سید هادی محمدی

تنظیم :
مارتیک سورابیان

خواننده :
لاها آشنا

کفشِ منِ خسته روی دم‌پایی‌هاست

پایانِ من و شروعِ تنهایی‌هاست

در سردترین حادثه ی دلتنگی

هر قصه، تقاصِ بی‌سر و پایی‌هاست

مثل یک تکه نانِ خشکیده
گوشه‌ی سفره‌های بی‌برکت
مانده بودم که سیر شان بکنم
کِرم هایی حقیر و بی‌حرکت

من که بودم؟ سوالِ تکراری
پاسخی در گلو گره خورده
مثل یک دکمه ای که می لنگد
روی پیراهنِ پدر مُرده

وعده‌ی مرگ و انهدامی که
در سرت بود و در سرم می‌ریخت
چشم‌هایت زبان استفهام
که به ماضی باورم می‌ریخت

سایه‌ات رویِ شهر سنگین شد
کوچه‌ها را یکی یکی بلعید
ناگهان در سکوتِ مطلقِ شهر
یک نفر بی بهانه در تبعید

ما دو بازیگرِ فراموشی
متن را باد با خودش بُرده
شرح دل واژه های تنهایی
روی لب‌های سرد و افسرده

من به پایانِ خط رسیدم و تو
نقطه‌ی تازه ی جنون هستی
من سکوتِ عمیقِ یک گورم
تو هیاهویِ خاک و خون هستی

دود شد، رفت سمتِ آبادی
ابر شد، رویِ شهر باران ریخت
قطره قطره جناسِ خالص بود
که ميان تنِ خیابان ریخت

لای پرچین انتحاری تو
انقلابِ جنابِ ابلیسم
شعر را خط زدم، تمامش کن
باورت را شبانه می لیسم

پای ذهنم بلوط میکارم
کشته ی ماجرای خودکارم
درد را ناشیانه هی کردم
توی جغرافیای بیمارم

فلسفه زیر تخت یخ کرده
جبر در احتمالِ شاید ها
نطفه‌ی شعرهای سقط شده
گریه در انجمادِ بایدها

چای تلخی که روی میزت ماند
حسرتِ یک قرارِ معمولی
خنده‌ی مضحکِ زنی در قاب
لاشه ی یک نوارِ معمولی

از مُصَدّق به کودتا رفتیم
از خیابان به کنجِ پستوها
لای تاریخ، دست و پا زده‌ایم
شریانی فدای زالوها

پای شعری که سانسورم کردید
حرف‌هایی نگفته‌تر مانده
مثلِ یک فحشِ بد کنار دهن
هر کسی با اشاره ها خوانده

شب به شب قرص‌های رنگارنگ
خوابِ رنگین‌کمان و آزادی
صبحِ فردا دوباره باتوم و
رقص یک پای قاسم آبادی

من زنم، یک عروسکِ کوکی
توی دستانِ هرزه‌ی تقدیر
یا که مَردَم، شبیه یک سایه
خسته، دلسرد، بی‌پدر، دلگیر

کافکا در اتاقِ من گم شد
مسخ در لایه‌های هر رویا
سوسک‌هایی که شعر می‌بافند
پشتِ دیوارِ چین برای شِفا

دست‌هایت کجاست؟ گم شده‌اند
لایِ موهای دختری دیگر
شعر، تنها پناهِ آخر نیست
می‌روم سمتِ باوری دیگر

خسته‌ام، مثلِ ماشه‌یِ زخمی
بعدِ شلیکِ تیرِ آخرِ جنگ
مثلِ سربازِ بی‌پلاکی که
مانده زیرِ هجومِ آهن و سنگ

شعر یعنی جنونِ با کلمات
رقصِ چاقو میانِ دنده و پوست
شعر یعنی که دوستت دارم
شعر یعنی بهانه شانه ی اوست

دفترم را ببند و دور انداز
کلماتم فدای خودکارند
پای ذهنم بلوط می‌روید؟
نه! که اینجا دروغ می‌کارند

سکوت، پنجره را خورد قاب خالی ماند
برای دیدن دنیا، فقط خیالی ماند

اتاقِ سرد و زنی که درونِ آینه مُرد
به جای بوسه‌ی گرمش، لبِ زغالی ماند

صدای خواهرِ ساعت، سقوطِ فلسفه‌ها
و روی گردنِ تقویم، جایِ شالی ماند

کتاب‌های نخوانده، حروفِ پوسیده
کنار جمجمه‌ها مغزِ پرتقالی ماند

به جای آن همه جنگل که سوخت در رگِ ما
میانِ باغچه‌ی خون، درختِ لالی ماند

تمام شهر در انبوه دودها گم شد
از آن پرنده که می‌خوانْد، زخمِ بالی ماند

نقابِ خنده‌ی من روی میزِ شب تب کرد
و پشتِ صورتکِ گِل، تَنِ سفالی ماند

مسیر آمدنت را کشیده‌ام با درد
ولی تو دور شدی ردّی از زلالی ماند؟

هبوط کرده‌ام از آسمانِ آغوشت
فقط سیاهیِ باور ، پسِ هلالی ماند

دلم شبیهِ جهانی شکسته و متروک
که در هجومِ تبرچین، غمِ اهالی ماند

تو رفتی و شبِ قطبی به استخوان زد و بعد
به جای شانه‌ی گرمت، تبِ شمالی ماند

درختِ خشکِ خیابان به ماه زُل زده بود
شبیه پرسش تلخی که بی‌سوالی ماند

چقدر آینه تکثیر کرد غربت را
و در گلوی زمان، بغض چندسالی ماند

جناغِ ریل قطاری که می‌رود به عدم
مسافری نرسیده که در حوالی ماند

صدای عقربه‌ها نیست، نبض ثانیه‌هاست
جهان به آخر خود رفت و احتمالی ماند

غزل تمام شد و خونِ واژه استمرار
و لای دستِ قلم ها، عجب وبالی ماند

سکوت، پنجره را خورد من تمام شدم
برای زنده نماندن، چه بد مجالی ماند

نبودنت
مثلِ ته سیگارِ افلیجی است که
دودش هنوز در ریه‌هایم می‌رقصد
نه می‌سوزاند، نه گرم می‌کند
مثلِ ردّ پایی روی برفِ آب شده
بی‌شکل، بی‌هدف
به سمتِ کودتای مخملی

گاهی
پنجره را که ورق میزنم
باد می‌آید و
صدای “دوستت دارم”های نگفته‌ام را
در کوچه‌ای که تو هرگز در آن قدم نزدی
دار می‌زند
و من
شبیه تبری تنها در پاییز
درخت های شعرم را
پای تو می‌ریزم

اینجا
ساعت‌ها ایدز گرفته اند
تقویم‌ها سوزاک
فقط منم
در شهری که
عشق را سَردرِ طویله ها
نعل وارونه زده اند

قالب شعر :
فراسپید

از ارتفاعِ چندمِ پاریس
که پرت شوم
این «گوژ»
صاف می‌شود؟
(نمی‌شود)
و من که کازیمودو نیستم
فقط کمی
لکنتِ زبانم را
به گردنِ سنگ‌های کلیسا انداخته‌ام
تا تو بیایی
و برقصی
روی طنابی که گردنِ هیچ‌کس را نمی‌زند

فرض کن اسمرالدا!
فرض کن این سنگ‌ها
سنگدلی نمی‌کنند
و من
– که صورتم را در صدای ناقوس‌ها جا گذاشته‌ام –
زیباترین مردِ جهانم
(وقتی که برق می‌رود)
(وقتی که چشم‌هایت را می‌بندی)

بالا
پایین
بالا
پایین
این تاب خوردنِ من نیست
این شهر است که دارد گیج می‌رود
وگرنه این «قوز»
تنها یک کوله‌پشتی‌ست
پُر از دوستت دارم‌هایی
که سنگینی می‌کند
رویِ شانه‌یِ سمتِ چپِ کلیسا

بیا پایین!
(با توام کشیش!)
خدا آن بالا نیست
خدا
درست در زاویه‌یِ انحرافِ ستون فقراتِ من
نشسته
و دارد با کولی‌ها
تاس می‌اندازد

حالا هی ناقوس را بکُش
هی طناب را بکِش
صدایی که می‌شنوی
صدایِ شکستنِ استخوانِ من است
یا
آوازِ زنی
که فکر می‌کند پاریس
نامِ دیگرِ تنهایی‌ست؟

(نه!
این شعر گوژپشت نیست
فقط کمی
قوز کرده است تا تو را بهتر ببیند)

تویی و گریه‌ی در ایستگاهِ پایانی

من و موازنه ی تکّه های قربانی 

کدام فاجعه را روی پا تکان دادی؟

در این توهمِ مخدوشِ تحت‌ِ درمانی

فرو ببر همه‌ی شهر را در این بستر

بِکِش تمامِ مرا بر کرانه ی خنجر

که عشق طرحِ بدی بود و س ا ن س و ر ش کردند

و کات  صحنه‌ی بعدی، وداعِ بازیگر

دوباره زل زده‌ام بر خطوطِ رویِ لبت

به لرزشِ ابدی در ادامه‌ی عصبت

دهانِ خیس تمنا به سجده افتاده 

برای دکمه ی دیوانه ی لباسِ شبت

صدایِ پای زنی در اتاقِ بالایی

و حسِ له شدنش با غرورِ دمپایی

کنار حوصله ی هیز و داغِ سَر رفته

در این سکانسِ پر از صحنه‌ی تماشایی

به لاکِ قرمزِ جیغت قسم که «زن» یعنی

میان حرف و حدیثِ جناسِ بی شأنی

و سهمِ کوچکِ تو از تمامِ آزادی

فقط جویدنِ ناخن، یواش و بی معنی

‌

چراغِ قرمز و یک چهارراهِ طولانی

فروشِ کلیه به پیمانه ی مسلمانی

بخند گریه نکن این سکانسِ طنزِ من است 

در این نمایشِ بی‌پرده‌ی خیابانی

و دست می‌برم از دور در خیالاتت

شبیه هندسه ی نظمِ در محالاتت

حدیث خاطره را حبس در تمنا کن

چقدر گریه کنم پایِ احتمالاتت 

اتاق، بویِ بدِ لاشه‌یِ زمان می‌داد

خبر جنازه ی سرمایه را نشان می‌داد

مُفسّری که خودش قاتلِ قناری بود

به راهِ حلِ نجاتِ جهان، گمان می‌داد

بغل بگیر مرا مثلِ آخرین سنگر

میانِ بارشِ این بمب‌هایِ ویرانگر

که ما گذشته ترین انتظارِ تاریخیم

دو تا ستاره‌ی مدفون، دو عشقِ بی‌پیکر

پرنده بودی و بالت به تور گیر افتاد

مسیرِ کوچِ تو در چشمِ شور گیر افتاد

پلنگِ ماهِ تو از پشتِ بام پرت شد و

جنازه‌اش وسطِ بوفِ کور گیر افتاد

کمی قدم بزن این شعر، پاره پاره شده

لباسِ خوابِ کثیفی که استعاره شده

بگو که من بَدَم و تو فرشته‌ی پاکی

بگو به آن تَنِ هرزه که راهِ چاره شده

نشسته‌ام وسطِ سفره‌ای که نانش نیست

و خانه‌ای که کلیدی برایِ آنش نیست

خدایِ گمشده در لابلایِ فلسفه‌ها

نشانیِ ابدی سمتِ لامکانش نیست

به خواب می‌روم و خوابِ خرس می‌بینم

و خوابِ آدمکی لای ترس می‌بینم

معلمی که مرا دائماً کتک می‌زد

هنوز خونِ خودم پایِ درس می‌بینم

رفیقِ نیمه شبِ قرص‌هایِ اعصابم

دلیلِ این که در این قبرِ تنگ می‌خوابم

تو نیستی و جهانم دچارِ لکنت شد

طلسم نیمه شبی روی لاشه ی آبم 

کشیده پرده‌ی شب را کسی بر این خانه

و رقصِ سایه‌ی ما مثلِ پای دیوانه

چه فرق می‌کند امروز چندِ پاییز است؟

برایِ آدمِ تنها و بی سر و شانه

من از قبیله‌ی کبریت‌های نمدارم

که در مجاورتِ نفت، باز، بیکارم

شبیه ساعتی‌ام که زمان در او مرده

و سالهاست که بیهوده روی دیوارم

کدام پنجره سمتِ سقوط وا مانده؟

کدام نامه در این خانه بی‌صدا مانده؟

من و تو لاشه‌ی یک اتفاقِ مشکوکیم

که رویِ دستِ خیابانِ انزوا مانده

فشارِ خونِ اتاقم دوباره پایین است

هوا هوایِ بدِ سربی و تبرزین است

بکُش خلاص کن این نیمه جانِ باقی را

که مرگ، هدیه‌ی چشمانِ ابن‌سیرین است

عزیزِ دورِ من ای انقراضِ نسلِ بشر

درختِ خشکِ بدونِ شکوفه و بی‌بر

بیا که اره‌ی برقی به استخوان خورده

و تکه‌های من افتاده گوشه‌ی دفتر

شروعِ گریه از آنجا که مرد می‌خندید

به گریه‌های زنی دوره‌گرد می‌خندید

کسی که فاتحه‌ی عشق را همان‌جا خواند

به دردِ مشترکِ زوج و فرد می‌خندید

چه سرد و ساکت است این غبارِ بی‌عبور
کجا شد آن بهانه های لای آیه ی غرور
کجا شد آن اجاقِ گرمِ قصه‌هایِ دور؟

نشسته‌ام کنارِ این دریچه‌ی کبود
و چشم دوختم به انتهای جاده‌ای که نیست
به ردِ پایِ مردِ خسته‌ای که ماند و رفت
به سایه‌ای که در غبارِ مه، خمیده بود

کسی نمی‌زند دَری
کسی نمی‌کِشد سَری
به خلوتِ خرابِ این سرایِ سوت‌وکور

نه بانگِ نوش‌نوشِ ساقیانِ سرخوش است
نه ناله‌یِ حزینِ چنگ
فقط سکوتِ مطلق است و سنگِ سرد
و مُشتِ بادِ هرزه‌ای که له شده
میانِ طاقِ این رواقِ بی‌پناه و لنگ

منم، همان مسافرِ غریبِ سال‌هایِ درد
که کوله‌بارِ حسرتش همیشه روی دوش بود
و جامِ شوکرانِ تلخِ روزگار
همیشه پیشِ رویِ او
پر از هوایِ موش بود

بیا رسیده‌ام به خطِ آخرِ کتاب
به نقطه‌یِ سیاه و گنگ
به فصلِ انجمادِ آب

نگاه کن
چه بی‌صدا چریده اند
کلاغ‌هایِ رویِ سیم‌هایِ تلگراف
و آن چنارِ پیرِ باغِ انتحار
که ریشه‌اش جویده شد به نیشِ موریانه‌ها
چگونه سر سپرده است بر گزاف

بیا که وقت، تنگ شد
بیا که رنگِ آسمانِ شهرِ ما
شبیهِ رویِ مُرده، رنگ‌رنگ شد

چرا امیدِ رفتن از حصارِ این قفس محال؟
چرا خیالِ پر زدن، خیالِ کال؟
فقط همین سکوت مانده است و من
و سایه‌ای که می‌خزد کنارِ تن

به جز کسی که حل شود در این سراب
و گم شود میانِ خواب
کنارِ آن سیاهیِ بزرگ و ژرف و ناب

بپوش رویِ خسته‌ام
بکِش کنار خاطرات پاپتی گلیمِ تیره را
که استخوانِ خیره ام
میانِ پای خود
نبرده از کرانه ی خیال لعنتی
بهانه ی خرابه را

چه سرد و ساکت است مرگ
چه تلخ و ساده است مرگ
شبیهِ آخرین نگاهِ برگ

ای شبِ غم‌زده را صبحِ مقدّر، برگرد
ای بهاری که شدی ناجیِ باور، برگرد

فصلِ بی ثانیه تقویمِ زمین را فرسود
ای‌ که هستی به جهان، نفخه‌ی آذر، برگرد

بی تو این آینه‌ها مسخِ غباری کورند
تا شود چهره‌ی اشیاء مصوّر، برگرد

شهر در سیطره‌ی مه زده‌ای مسکوت است
تا که طوفان بگشاید پَر و معبر، برگرد

زخم‌هایی‌ست به نایِ نی و نالان مانده
تا نیفتد ز نفس، ناله‌ی حنجر، برگرد

جمعه‌ها بغضِ غریبی‌ست که در سینه شکِست
ای که خونخواهیِ آنی، به مکرر برگرد

کوفه در کوفه شده وسعتِ تنهاییِ ما
ای تو تنهاییِ تاریخ، سراسر، برگرد

ریشه‌ی ظلم دوانده‌ست به هر سو دستی
تا شود دستِ ستم، قطع ز پیکر، برگرد

سندِ کهنه‌ی دلتنگیِ ما پوسیده
تا که امضا شود این کهنه‌ی دفتر، برگرد

نیست دستی که نوازش کند این سرها را
سایه‌ی امنِ خدا، سایه‌ی بر سر، برگرد

ذوالفقارِ تو دوایِ تبِ این دوران است
مرهمِ کهنه‌ی زخمِ دلِ حیدر، برگرد

آب‌ها تشنه‌ی لب‌های تو و لب‌تشنه
ساقیا؛ تا نشود خاک، مکدّر، برگرد

دوستان دشمن و یاران همه پیمان‌شکن‌اند
تا شود باز جدا، خادم و نوکر، برگرد

چشمِ نرگس به رهت مانده و سوسن خاموش
تا شکوفا شود آن غنچه‌ی پرپر، برگرد

شعر در وصفِ تو لکنت به زبانش افتاد
واژه عاجز شد و خشکید به جوهر، برگرد

تا که از مدحِ تو یک سکه بگیرد خورشید
کاسه گردان شده در چرخِ مدوّر، برگرد

شیعه در غربتِ خود سوخت، کجایی آقا؟
وارثِ سوخته‌ی پهلویِ مادر، برگرد

بی تو اینجا همه در پیله‌ی خود می‌میرند
ای رهایی! پرِ پروازِ کبوتر، برگرد

شعر، آخر شد و این درد به پایان نرسید
جانِ زهرا، تو به این مصرعِ آخر، برگرد

من یک مجسمه که تَرَک خورده در خودم
من سالهاست با خودِ دیوانه‌ام مُدَم
روز ازل کنار خدا متهم شدم
بود و نبودِ من به خدا گیج و مبهم است

فنجان چایِ یخ زده در کامِ کافه شد
یک ماجرای ساده کنارم کلافه شد
حجمِ جنون به جمجمه‌ام تا اضافه شد
گفتند قرص خورده و اوضاع دَرهم است

من ماجرای آبله ی بی قرار تو
یک عمرِ آزگار نشستن کنارِ تو
حالا شکسته پشت من از انتظارِ تو
شال و کلاه کن، رمقِ شعله ام کم است

از انتهای شانه قطاری عبور کرد
چشمانِ خیس و منتظرم را که کور کرد
ما را، من و تو را، چه کسی جفت و جور کرد
رَدّی که روی ریل به جا مانده آدم است

روی مدارِ خاطره ام پشتِ پا زدند
شلاق بر جنازه‌یِ احساسِ ما زدند
آنها که لافِ دوستی و ادعا زدند
دیدم که ردِ پایِ همه سمتِ پرچم است

افتاده‌ام شبیه جسد روی تخت‌خواب
خیره به سقفِ خانه و این حالتِ خراب
پایانِ ماجراست، نده هی مرا عذاب
شلیک کن رفیق، اگر چه مسلّم است

آیینه جیغ می‌کشد و پیر می‌شوم
از روزهایِ بی‌تو چه دلگیر می‌شوم
دارم میانِ معده‌یِ شب سیر می‌شوم
این سفره‌یِ گرسنه سزاوارِ ماتم است

یک غُده در حوالیِ روحم نشسته است
راهِ نفس کشیدنِ تب را که بسته است
مردی که تویِ آینه دیدی، شکسته است
دیوارِ صوتیِ ضربانم چه محکم است

سیگار می‌کشم که تو را دودتر کنم
باید که شعله را کم و مسدودتر کنم
این فصل را برایِ تو محدودتر کنم
باران که می‌زند، همه جا خیسِ شبنم است

بر ماجرای مَشقی لب‌هایِ تو وِلم
از سرزمینِ یخ زده‌یِ دست ، تا دِلم
در سمت قطب های تَنت فازِ حاملم
رویای ما به خاطرِ این بند با هم است

می‌ترسم از ادامه‌یِ این راهِ ناتمام
از سایه‌هایِ شومِ کمین کرده پشتِ بام
از چشم های باکره ی سرد و بی کلام
با من بگو کجای همین خط، مقدم است؟

خون می‌چکد از اولِ این شعرِ ناتنی
تو، پاره‌یِ تنم، به تنم زخم می‌زنی
در انفرادیِ قفسم پرسه می‌زنی
عنوانِ جنگِ حاشیه ها نامنظم است

از عنکبوتِ بسته‌شده کنجِ تارها
از نعشِِ خاطراتِ تو بالایِ دارها
از لابلایِ دنده و بینِ فشارها
چیزی نمانده است، وجودم دَمادَم است

باید فرار کرد از این شهرِ بی‌پدر
از این اتاقِ خالی و این قفلِ رویِ دَر
عاشق شدن حماقتِ محض است و دردسر
بر سنگ فرش ثانیه ها لَکّه ی غم است

روح‌القدس شدم که تو عیسی شوی، نشد
حوّا شدی که مونسِ بابا شوی، نشد
مَرهَم برایِ زخمِ تماشا شوی، نشد
ابلیس در نمازِ شبِ من معظم است

جغرافیایِ تَن که به تاراج رفته است
شیرازه‌یِ بدن که به تاراج رفته است
فردای پیرهَن که به تاراج رفته است
ویرانه‌هایِ ارگِ بم اینجا مجسم است

کبریت می‌کشم به تمامِ جهان و بعد
خاکسترِ من و تو در این آسمان و بعد
پایانِ تلخِ قصه‌یِ این داستان و بعد
نامِ من و تو حک شده بر پایِ شَلغم است

در امتداد جاده‌ای که
هر صبح
به عقب می‌رود
هندوانه‌ها
با مانیتورهای خاموش
از گلویشان سبز می‌شوند

مترسکی
با کت‌وشلوار براق
امضای الکترونیک
نشخوار می‌کند

روی سیم‌های برقِ هم‌زمانی
صدای نوتیفیکیشنِ پرنده ها
بال آسمان را کر کرده

باد
روی برگ‌های خیار
تکه‌های پلاستیک
و شعر عربی می‌چیند

و جوی آب
که از لوله‌ی گاز شهری می‌گذرد
خود را لای عکس‌های قدیمی
دار می‌زند

در شب‌های بی‌تقویم
ستاره‌ها
مثل دکمه‌های خاموش وبسایت
بر هندوانه‌ها می‌لغزند
و صبح
با گرافیک سه‌بعدی
از خاک رندر می‌شوند

قالب شعر :
فرانو

قصد دارم که بریزم به هم این قائله را

شمع‌ها را وسطِ ختمِ خودم چال کنم

پشتِ این قافله‌ی تسلیتِ پوچ و عبث

دَهنِ حادثه را با غزلی لال کنم 

خاطرات آمده با لشکری از  درد و بلا 

سنگری نیست به جز جمجمه‌ی ویرانم

پشتِ این پنجره یک شهر چراغان شده و

من ولی با شبِ این خاطره سرگردانم 

استخوان‌های سرم درد عجیبی دارد 

از صدایی که شبیهِ نفسی در گوش است

از سکوتی که پس از رفتن تو حاکم شد

از همان بغض که برپای گلو خاموش است

زیرِ این سقف کبودی که به جا مانده هنوز 

با غمی هم‌قدِ آوار نشستن سخت است

اینکه یک عمر بدانی که مقصر بودی

با خودت بر سرِ این دار نشستن سخت است

جرم، من بودم و چشمان تو حاکم، بانو

سیب را من به هوای تو فقط چیدم و بعد

حکم تبعید من از باغ تنت صادر شد

رفتی و پشت سرت حادثه می دیدم  و بعد

دوستت دارم تو جمله‌ی بی‌ربطی بود

وسطِ فلسفه‌ی پوچِ خیابانِ شلوغ

مثلِ شلیکِ گلوله به جسد، بی‌معنی

مثلِ سوگندِ وکیلی پیِ اثباتِ دروغ

بعدِ تو شهر فرو ریخت، قطاری رد شد

من همان واگن جا مانده‌ی در پاییزم 

که فقط دود غلیظی به نگاهش ماسید

ایستگاهی که پر از فاجعه ی لبریزم 

تکه‌ای از منِ دیوانه در آن سوی جهان

با خیالت به تماشای عدم مشغول است 

جرعه ای  در وسطِ قابِ همین آینه ها 

که از ابعادِ خودش خسته‌تر از معمول است 

من هیولای غریبی وسطِ ذهن خودم

که جهانم  شده این پیکرِ بی‌سَر، حالا

زیرِ این بهمنِ سنگینِ فراموشی‌ها

از خودم می‌کِشم و می‌شوم از بَر، حالا

فلسفه، پوچیِ محض است که اثبات شوم

جبر، یک یاخته، تا باختنم قد بکشد 

عشق ویروس خطرناک که از روز ازل

آخرین نمره ی بد حال مرا صد بکشد 

پنجره منظره‌ی گنگی از آجر دارد

رو به دیوارِ بلندی‌ست که حاشا کردیم

ما در این قوطیِ کنسروِ پُر از تنهایی

خودمان را الکی در تله ای  جا کردیم

یک نفر در رگِ من با تبری راه افتاد

تا درختِ کهنِ خاطره را قطع کند

هرچه می‌زد، نفسش بیشتر از پیش گرفت

خواست تا سایه ی این باکره را قطع کند

خسته‌ام مثلِ درختی که در آغوشِ تبر

خسته‌ام مثلِ هم‌آغوشیِ یک زن با در

مثلِ سیگارِ پس از رابطه‌ها خاکستر

مثل همخوابگی باورِ خر با عنتر 

آخرین نخ از امیدم به نخِ سیگارم

به نفس‌های عمیقی که تَهِ خودکار است 

به همین ساعتِ دیواریِ در جا مانده 

که جهان عددش صفر ترین آمار است 

لقمه ی شعرِ جدیدم دو سه خط بیت سياه 

چند تا زخمِ عمیق و کَمَکی موی سفید

یک دلِ مُرده که در سینه‌ی من پوسیده‌ 

به امیدی که خودش را ته بن بست ندید 

پس خودم شمع خودم می‌شوم و می‌سوزم

تا که سیمرغ شدن وردِ زبانم باشد 

آرزو می‌کنم امسال میان غم ها

مرگ، تنها خبرِ خوبِ جهانم باشد 

قالب شعر : چهار پاره 

پس نوشت :

من اینجا یاد گرفته‌ام  

سکوت هم  

می‌تواند بازجویی کند

سید هادی محمدی 

قرار نبود این‌طور تمام شود
یا اصلاً شروع شود
(مگر ما شروع کرده بودیم؟)
من اینجا نشسته‌ام
روی صندلی‌ای که پایه‌اش لنگ می‌زند
و سعی می‌کنم تو را
از لابلای اخبار جنگ و نرخ ارز
بیرون بکشم
تو اما
لیز می‌خوری رویِ نحوی که
به‌هم ریخته‌ام
لیز می‌خوری مثلِ ماهیِ قرمزِ مُرده‌ای
که نمی‌دانم چرا هنوز دوستش دارم

عزیزِ من
بانویِ ابرهایِ عقیم
دردِ من که دوریِ تو نیست
(این را هزار بار در شعرهای دهه ی چهل گفته‌اند)
دردِ من این است که نمی‌دانم
این «تو» که دارم تایپ می‌کنم
همان «تو»یی که دیشب
چترش را در سینه‌ی من جا گذاشت؟
یا زنی که در صفحه‌ی حوادث روزنامه
سقوط کرد؟

شاعرم؟
بله، متاسفانه
شاعری که کلماتش
دچارِ آرتروزِ گردن شده‌اند
از بس که به عقب برگشتند و تو را ندیدند
من پست‌مدرن‌ترین زخمِ تاریخم
که نه خون می‌آید
نه بخیه می‌شود
فقط روایت می‌شود
با فعلی که زمانش را گم کرده

فرض کن باران می‌بارد
(فرض کردن که مالیات ندارد)
و ما داریم در خیابانی قدم می‌زنیم
که انتهایش را موش‌ها جویده‌اند
من می‌خواهم بگویم: «دوستت دارم»
اما می‌ترسم این جمله
یک نقل‌قولِ مستقیم
از پاورقی‌هایِ کتابی باشد
که نویسنده‌اش خودکشی کرده

غرق میشوم
در سطری که همین الان
رویش خط کشیدم
(لطفاً اگر این شعر را خواندی
به ویراستار بگو
غمگین‌بودنِ این مرد
اشتباهِ تایپی نیست )

توو کوچه‌ی مهتاب، وقتی که راه می‌ری
گل‌های رو دیوار، عطرتو پس می‌دن
یه شهر بیداره با موجِ موی تو
ستاره‌ها انگار، برام نفس می‌دن

توو کافه‌ی پاییز، پشتِ همین شیشه
می‌شینی و فنجون، توو دست تو گرمه
یه قطره از بارون، می‌شینه رو شالت
هوا پر از حسه، نگاهِ تو نرمه

بس که دلم اینجا بهونتو داره
میوون رویاهام عطرتو میذاره
تو نیستی و خونه همش یه دیواره
لای اقاقی ها اسمتو می کاره

صدای تو جنسِ لالایی نابه
که می‌پیچه آروم، توو گوشِ این خونه
کنارِ تو بودن، یه خوابِ شیرینه
کی جز تو این حالو، اینجوری. می‌دونه؟

همین‌که می‌خندی، دلم همش گیره
شبیه برگی که، از آسمون سیره
تو اون‌ورِ دریا من این‌ورِ بارون
طعم لبات داره دوباره میمیره

بس که دلم اینجا بهونتو داره
میوون رویاهام عطرتو میذاره
تو نیستی و خونه همش یه دیواره
لای اقاقی ها اسمتو می کاره

قالب شعر :
ترانه

من از ارتفاعِ (افتادن) نمی‌ترسم
از ارتفاعِ (الف)
که در اولِ (انکار) ایستاده
و در آخرِ (امضا) تمام می‌شود
امضایِ من پایِ سقوطِ خودم
پایِ پریدن از لبه‌یِ لیوان
که تصویرِ تو در آن
ل رزان
ل غزان
ل خت
ل ال
ل نگر انداخته است

قرار نبود کسی جایِ کسی بمیرد
قرار نبود (کاف)
کمرِ کلمات را بشکند
که (کاش)
(کابوس)
(کفن)
این‌همه بر تنِ کاغذ، گشاد باشند

من تکه‌تکه
تکه‌تکه
تکه‌تکه شدم
تا تو تمام شوی
تا تو تمامِ جهان شوی
مثلِ برف که آب می‌شود
تا رودخانه راه بیفتد
تا سنگ
سنگینی‌اش را
به سینه بسپارد

چه کسی گفت:
عشق نجات می‌دهد؟
عشق
تنها تفنگِ پُر را
رویِ شقیقه‌یِ (شین) می‌گذارد
شلیک
شلیک
شلیک
و من
شرّه می‌کنم از شانه ی چپِ شعر
به سمتِِ هیچ

ببین چگونه حل می‌شوم
در اسیدِ این ساعت
که عقربه‌هایش
نیشِ نوشِ نامِ توست
و من
فقط یک (ف) هستم
که فدایِ (ی)
که فدایِ (ت)
که فدایِ (واو)
که فدایِ تمامِ تو شده‌ام

حالا بخند
رویِ جنازه‌یِ جمله‌ای که ناتمام ماند
من نقطه می‌گذارم
تو پرانتز را ببند
(پایانِ من، شروعِ سطرِ بعدیِ توست)

قالب شعر :
حجم

ما در صفِ فروشِ کفن سکه می‌خریم

از استخوانِ خسته‌ی اروند می‌خوریم

با تیغِ کُندِ مصلحت و حکمِ اشتباه

هر روز سَر زِ غیرتِ الوند می‌بُریم

خون، جوهرِ جویده ی اخبارِ صبح شد

تابوت، نردبانِ ترقیِ پَست‌هاست

یک مُشت خاکِ سوخته سهمِ پیاده‌ها

تقویمِ روزگار فقط کامِ مَست‌هاست

آژیرِ قرمز است ولی سَرپناه نیست

ما زیرِ بمب‌هایِ تَوَرُّم نشسته‌ایم

ترکِش به قلبِ ساعتِ میدانِ شهر خورد

ما سال‌هاست مُنتظر و دل‌شکسته‌ایم

در لابلای تیترِ درشتِ جریده‌ها

دنبالِ ردِّ پایِ حقیقت نگرد نیست

اینجا هوای دهکده‌مان بوی خون گرفت

وقتی که کدخدا به سگِ گلّه نمره بیست

داد و تمامِ گلّه به مَسلخ کشیده شد

چوپان، سوارِ سهمِ عدالت برای سود

ما بَرّه‌های رامِ مطیعی که سال‌ها

در انتظارِ معجزه‌ی بود یا نبود

در گیر و دارِ نان و غمِ نرخِ اسکناس

همّت اسیرِ نامِ اتوبانِ شهر شد

صَیّاد از مرامِ  گل آلود، بی قرار 

چمران نصیبِ دودِ خیابان  شهر شد

ما نسلِ انفجار و جنونیم و اضطراب

یک پُرس قرصِ خوابِ قوی تویِ مشتمان

از خواب می‌پریم و کسی جیغ می‌کشد

خنجر نشسته‌است گلوگاه پشتمان

دل‌خوش به وعده‌های دروغینِ ابرها

خشکیده‌ایم و ریشه‌یمان سوخت در کویر

ما نسلِ یائسه تَهِ دنیای انتحار 

نسلِ همیشه خسته، همیشه زمانِ دیر

در کافه‌های گیجِ خیابانِ انقلاب

سیگار پشتِ حادثه ، اندوه پشتِ دود

بحثِ و جدل میانِ دو فنجانِ چایِ سرد

درباره‌ی زنی که در این داستان نبود

درباره‌ی زنی که نمادِ رهایی است

اما اسیرِ جوهرِ خودکارِ آبی است 

این شعرِ ناتمام و پر از عقده ی جنون 

تصویرِ گیجِ توطئه ی رختخوابی است 

آبی که نه! پیاده‌نظامِ فَلک زده 

در جنگِ نابرابرِ ایمان و نانِ شب

ما چکمه‌های کهنه به پا کرده‌ایم و باز

هی نعره میزنیم در این کوره راهِ تب

هر سیمِ خاردار، گلو را بریده بود

تا بغض‌هایِ کالِ جهان را صدا کنیم

حالا که نایِ حنجره‌مان خشک و خونی است

باید که سهمِ آینه‌ها را جدا کنیم

از سقفِ شهر، لاشه ی کابوس می‌چکد

روی لحافِ چرکِ من و خواب‌های تو

باید فرار کرد از این خانه، چاره چیست؟

جز لب زدن به طعمه ی قلاب های تو 

در امتداد حادثه ی سرد و پاپتی 

زنجیرِ دست‌بافِ زمان پاره می‌شود

در ساحلی که کوسه‌یِ تحریم حاکم است

نعشِ نهنگِ قافیه بیچاره می‌شود

خمپاره روی قافیه ها شیهه می‌کشد 

دیگر تنی برایِ شقایق نمی‌تپد

تعدادِ کشته‌هایِ روانی زیاد شد

قلبی برایِ مردمِ عاشق نمی‌تپد

پوتینِ کهنه ، گوشه‌یِ انباریِ نمور

از خاطراتِ فَکّه و مجنون روایی است 

بابا هنوز منتظرِ نامه‌ای غریب 

از قابِ عکسِ کوچکِ جبهه هوایی است

میدانِ مین به وسعتِ باران کشیده شد

هر گام، ترسِ قطعِ امید و پریدن است

ما زنده‌ایم و زندگی از یادمان نرفت

اما تمامِ سهمِ جهان، زجر دیدن است

بانو! کلاهِ ایمنی‌ات را سرت گذار

اینجا سقوطِ آجر و ایمان مسلم است

از برج‌هایِ شیشه‌ایِ شهرِ پرفریب 

تنها سقوطِ آدم و وجدان مسلم است

ما لایِ چرخ‌دنده‌یِ تاریخِ انقضاء

له می‌شویم و روغنِ چرخِ سیاستیم

ما مهره‌هایِ سوخته‌یِ صفحه‌یِ نبرد

قربانیانِ مسلخِ جهل و ریاستیم 

باید دوباره بیعت خود با علی کنیم 

باید دوباره سنگرِ خاکی بنا کنیم

در لابه‌لایِ آهن و سیمانِ این قرون

باید که فکرِ چاره برایِ خدا کنیم

پایانِ بازِ این غزلِ پست‌مدرنِ تلخ

آغازِ فصلِ سردِ زمستانِ مطلق است

ما زنده‌ایم، گرچه که در متنِ این کتاب

فتوایِ قتلِ عامِ من و ما محقق است

قالب شعر :

چهار پاره 

پس نوشت :

الف) چندین سال است که مقام معظم رهبری شعار سال را به مسائل اقتصادی اختصاص داده اند و با این همه تکرار متاسفانه برخی مسئولان گویا سخنان حضرت آقا را نمی‌شنوند. 

ب) در بند آخر مصراع اول حرف (ت) در کلمه ی پست مدرن از تقطیع ساقط است 

فرض کن دریا
از دکمه‌ی پیراهنت شروع می‌شد
و من که
همیشه شناگرِ ماهری بودم
در لیوانِ آبِ روی میز
غرق می‌شدم
(نه! این سطر را خط بزن… هنوز زنده‌ام)

تو
با چمدانی که
بویِ جلبکِ خداحافظی می داد
در حجمی از سکوت
که هندسه‌ی اتاق را
به هم ریخت
در پله‌ها فرو رفتی

(عجیب است!)
ساعت هنوز کار می‌کند
اما زمان
روی مچِ دستِ چپم
لنگر انداخته

قرار بود
چای بنوشیم
و به نهنگ‌هایی فکر کنیم
که خودکشی کردند
اما تو نیستی
و این «نیستی»
تنها فعلِ صادقِ این شعر است

ببین!
چقدر عاشقانه
چقدر غمگین
با صندلیِ خالی حرف می‌زنم
و تو
در پرانتزی که هرگز بسته نشد
لبخند می‌زنی
(یا شاید هم گریه می‌کنی؟
تشخیص‌اش با این خط‌خوردگی‌ها دشوار است)

جنوب
از نقشه‌ی جغرافیا پاک شده
و شمالِ تهران
جایی در گلوی من بغض کرده

برگرد!
پیش از آنکه شاعر
دستورِ زبان را
به جرمِ ناتوانی در توصیفِ چشم‌هایت
دار بزند

نقطه
سَرِ خط

از این سطر که بگذریم
دریا به اتاق آمده
و کفش‌های تو
روی میز صبحانه راه می‌روند
(لطفاً این‌جا را با صدای آهسته بخوانید):
قرار بود یکی از ما عاشق باشد
آن یکی فقط چمدان ببندد
اما تو
با آن بارانیِ خیس
که انگار از آسمانِ سطرِ قبل
دزدیده بودی
ایستادی و گفتی:
«خداحافظی، رسمِ قشنگی نیست»

من اما
نه شاعرم
نه آن مردی که در ایستگاه اتوبوس
منتظر زنی شبیه توست
من فقط اشتباهی تایپی هستم
در نامه‌ای که هرگز به دستت نرسید

عقل از سرِ این شعر پریده بانو!
وگرنه کدام دیوانه‌ای
در طبقه ی چهارمِ آپارتمانی بدون دریا
غرق می‌شود؟

تو رفته‌ای
(یا شاید من جا مانده‌ام؟)
فرقی نمی‌کند
مهم این است که حالا
هر چه می‌نویسم «تو»
پاک‌کن
گریه می‌کند

قالب شعر :
موج نو

ساعت
در دهانِ اسکلتِ خیابان
یخ می‌زند
بخارِ قهوه
شکلِ غریبه‌ای
شبیه تو
روی شیشه می‌ماسد

صندلی‌ها
به مُچِ صدا زنجیرند
همهمه، هم‌همِ هم‌هم
از حنجره‌ی فنجان‌ها رد می‌شود
و تهِ هر جرعه
لاشه ای از
فالِ قدم‌های مانده در گِل

باران
لبه‌های سقف را
با «س» می‌ساید
و صدای
سازِ سراسریِ سرد را
روی چترهایی که
تا صبح
کنجِ دیوار خوابیده‌اند
منگنه می‌کند

تو
با گونه‌هایی که
از غروب
گندمی‌ترند
مرا
پشت پیشخوان
آچمز کردی
حالا
من و بخار
در دو سمتِ پنجره
به زمستانی فکر می‌کنیم
که از صدای کفش‌هایت
شروع شد

قالب شعر :
فراسپید

فنجانِ روی میز
نیمه‌خالی نیست
ترَکی‌ست
که از لبه تا پاشنه دویده
نامت را که صدا می‌زنم
دهانه‌ی ترَک بازتر می‌شود
و چای
مسیر تازه‌ای
برای خودکشی پیدا می‌کند
عکست
با سکوتِ هندسیِ قاب چوبی‌اش
به من زل زده
نمی‌پرسد
چرا کراواتم کج است
منِ دیگرِ من
آن که از خیابان می‌گذرد
و برای گربه‌ای نان‌خشک می‌ریزد
اصلاً به تو فکر نمی‌کند
او مرد خوشبختی‌ست
که کلید خانه‌اش را
در جیب کُتِ دیگری جا نگذاشته
عشق من به تو
ساعتی جیبی‌ست
در معده‌ی یک ماهیِ مُرده
در عمق رودخانه‌ای
که تو هرگز
از پل آن عبور نخواهی کرد
تیک تاک می کند
در این اتاق
فقط صندلیِ من
رو به دیوار نشسته
و به لکه‌ای نگاه می‌کند
که شباهت دوری
به نیمرخ تو دارد
من منتظر نیستم
این تقویم است که
به سمت تاریخی که وجود جغرافیایی ندارد
خود را ورق می‌زند
و کلیدی که
در دست من زنگ زده
شکایتی ندارد
که قفلِ درِ تو نیست
و دقیقاً
به اندازه‌ی
قفسه‌ی سینه‌ی خودم ساخته شده

قالب شعر :
فراسپید

من از کرانه ی تلخِ مرور می‌آیم
از آخرین جریانِ حضور می‌آیم

تنم جنازه‌ی سردی‌ست روی دوش خودم
که از مراسم دفنِ غرور می‌آیم

هزار و یک شبِ غمگینِ بی‌سحر دارم
که از محاصره‌ی سوت و کور می‌آیم

نه زنده‌ام که بگویم رسیده‌ام به نَفَس
نه مُرده‌ام که بگویم ز گور می‌آیم

شبیه ساعت شماطه‌دارِ زنگ‌زده
از انجمادِ زمان‌های دور می‌آیم

تو فکر می‌کنی از باغ سیب آمده‌ام؟
ولی از آغلِ انگورِ شور می‌آیم

تمامِ راه، طنابِ گلوی من بودی
ببین چقدر صبور و جسور می‌آیم

به ماجرای پر از ریگ و خونِ من بنگر
که از کشاکشِ تیغ و عبور می‌آیم

قسم به سایه‌ی لک‌لک که پیر شد بر بام
که از خرابیِ یک جفت و جور می‌آیم

دهانِ زخمِ دلم را بدوز و حرف نزن
که از ضیافتِ چاقو و سور می‌آیم

سرم شلوغِ ترافیکِ فکرهای بد است
من از حوالی شهر شعور می‌آیم

میانِ آینه‌ها هیچ‌کس شبیه ام نیست
وَ از تناسخِ صد جغدِ بور می‌آیم

به تخمِ ماهیِ مُرده دخیل می‌بندم
من از تلاطمِ دریای تور می‌آیم

نه اشتیاقِ رسیدن، نه پایِ برگشتن
فقط به حکمِ قضا و به زور می‌آیم

شبیه لشکرِ مغلوبِ جنگ‌های صلیب
بدونِ اسب و سپر، لخت و عور می‌آیم

منم که فاتحِ این پایتختِ ویرانم
اگرچه زخمی و دور از سرور می‌آیم

اگرچه مقصدمان مرگِ آرزوها بود
کنار توطئه ی لندهور می‌آیم

قالب شعر :
غزل نئوکلاسیک

در حاشیه‌ ی کاغذ
کلماتِ نانوشته
مثل مهاجرانی که ویزا ندارند
غُلغُل
و مرز را با مُرکّب پَران ها
خط خطی می‌کنند
بی‌سوادی
این پیشاهنگِ فراموشی
نه خواندن می‌خواهد
نه نوشتن
فقط یک صفحه‌ی خالی
یا انگشتِ بی خیالی
که در آن
کلاویه های کلمات
مثل شیشه‌های خردشده‌ی
کلاهِ کلاژ
مُهر هنر دارند
آوانگاردِ بی‌سوادی
جایی است که
الفبا را به حراج گذاشته‌اند
و هر غلط املایی
یک مانیفستِ نوین
کتاب‌ را
برای کباب می سوزاند
در این پست‌مدرنیته‌ی تهی
چاچا
پدر را پایِ پاپا قربانی می‌کند
آوانگارد
یعنی فراموش کردنِ خواندن
و جشن گرفتنِ فراموشی

قالب شعر :
موج نو

در جمجمه ی جغجغه ی او
اتفاقی نمی‌افتد
تنها
پژواکِ صداهایِ جویده شده
از گلوگاهِ تاریخ
تا مریِ مسدودِ یک (او)
که فکر می‌کند
(من) است
اما هنوز
در سومین شخصِ مفردِ خویش
با افعالِ ربطیِ ناقص
جفت‌گیری می‌کند

نورون‌هایش
مسیرِ سیناپسیِ درد را
گم کرده‌اند

او که کورتکسش
بویِ نفتالینِ قرونِ وسطی می‌دهد
با دهانی باز
شبیهِ حفره ای که افلاطون
سایه‌ها را در آن بالا می‌آورد
بر مدار جهل ایستاده

حقیقت چیزی نیست جز
تفاله‌یِ یک باورِ کپک‌زده
در معده‌یِ نشخوارکننده‌یِ زمان

نگاه کن
چگونه واژه‌ها را ساطوری می‌کند
بی‌آنکه بداند
خونِ معنا
از سرانگشتانِ جوهری‌اش
رویِ فرشِ قرمزِ توهم
چکه می‌کند

او
دانایِ کلِ محدود
به شعاعِ نافِ خویش
جهان را
با خط‌کش‌هایِ شکسته‌ای
که واحدِ اندازه‌گیری‌شان
هیچ است
تفسیر میکند

او غایب نیست
او حاضرترین
نادانِ صحنه است
که پرده را
با کفن اشتباه گرفته
و دست می‌زند
برایِ سقوطِ خویش
در چاهی که نامش را
اوج گذاشته

قالب شعر :
فراسپید

از شانه ی چپ که می‌افتد
همیشه جفت نمی‌آورد
(قرار نبود نامش را ببرم)
تاس!
می‌چرخد
رویِ مدارِ گیجِ جمجمه‌ای که
منم یا تو
که اصلا قرار نیست بدانی
چرا شماره‌ها مخدوش‌اند؟

یک : نبودنِ محض در تاریکی
دو : سطری که خط خورده
سه : تکرارِ یک در دو
و میز
این سطحِ لغزنده‌ی بی‌پاسخ
ادامه می‌دهد به چرخیدن
زیرِ پایِ کسی که تاس می‌ریزد
و نمی‌داند
تاسِ نادانی
تنها رویِ ضلعِ هفتم می‌نشیند
(من گفته بودم بازی نکن!)
حالا
تو هی بگو تصادف بود
اما عقربه‌ها
رویِ مچِ دستِ چپِ برنده
خلافِ جهتِ هوش می‌چرخند
ما باخته‌ایم
نه به شش
نه به یک
به حفره‌ای که در مکعب پنهان بود
و هوایِ اتاق را
آرام
آرام
می‌بلعید

امضا:
کسی که تاس را قورت داد

قالب شعر : حجم

باران
بهانه شد که نیایی
و آفتاب
با لبخندِ سکته پوش
چترم را
یاد کسی انداخت
که رفته بود

قالب شعر :
پریسکه

در چمدانِ شطرنجی ذهنم
مُهره‌های بی‌آبرو
از دلِ توکل‌های پوچ
لایی می‌کشند
شب
بی‌حیایی‌اش را
در سکوتِ مطلقِ صبح
فریاد می‌زند
در رقصی مبهم
مغز استخوانم را سَر میکشم
بار کُد های روی گونه ام
بر فتوای سانتیگراد
سرخ مزه هستند
سفیدی شقیقه هایم
تاریخ نشخوار می‌کنند
و من
آخرین نسل ماضی استحماری
با مصدرِ هواریدن

قالب شعر :
فراسپید

در چمدانِ شب
دستِ پیرمردی
با دهانی گشوده‌تر از فقر
لای لوزالمعده ی سطلِ زباله
دنبال دهک اول تا سوم است

فلز، فقر ، فغان
واج به واج
صدا به صدا

دهانِ گرسنگی
بر آسفالت می‌لغزد

پشت سرش
شهری بی صورت
افکاری بی سیرت

در تهِ قوطیِ کنسرو
نانِ چروک چرک از عدالت

صدا در سطل ته نشین
پژواک نان نان
لای قوطی کمپوت گلابی
قافیه باخته

آگهی استخدام
از بیکاری سریش می‌جود
و کودک از صدای پلاستیک
پرنده می‌سازد

زباله بوی گذشته می‌دهد
و گذشته
بوی وعده

چرخِ دستی
مثل تکرارِ تهی
شبیه تکرارِ تاریخ
تق تق

زنِ پا به ماه
زبانش بوی زنگِ آهن گرفته
و در تهِ گلو
فریاد بالا می‌آورد

شعرم لای شیشه نوشابه
خونریزی کرد
الو صد و پانزده ؟

به خطِّ ساده ی باران به نام خاک و خدا
و شب به شانه کشیدی سپاهِ عشق و نوا

گلوله‌ها که شکفتند بر اسارتِ دشت
تو مُهر روشنی انداختی به متنِ هوا

چقدر دردِ شقایق به چشم‌ها پاشید
که خون به رنگِ غروب آرمید بی‌ فردا

به غربتِ شطِ اروند، آخرین سوگند
شدی قنوتِ سپیدی میانِ دستِ دعا

جهان هنوز به یاد تو بی هوا درد است
نسیمِ زخم و صدای تو بود سمت فضا

عبور کرده چهل جذر و مد از اندامت
جواز آمدنت را نداده آلِ عبا

تو جاودانه ترین ماجرای ديروزی
کرانه زارِ صفا سربدارِ عاشورا

تقدیم به سردار رشید اسلام فرمانده سپاه عاشورا
شهید مهدی باکری و برادر نازنینش شهید حمید باکری

قالب شعر :
غزل نئو کلاسیک

پس نوشت :

محید
لغت‌نامه ی دهخدا
محید. [م َ ] (ع اِ) جای برگشت . جای برگردیدن . (ناظم الاطباء). || محیص . مهرب . مفر. مفیص . جای گریز. گریزگاه . || ملجاء. پناهگاه . (ناظم الاطباء). مناص . ملاذ. پناه . مفزع

اتمِ آخرِ لبخندت
در هوای پوسیده‌ی اتاق
نیروگاهِ سوخته‌ی قلبم را
اورهال کرده
بارانِ سیاه
بر شهری که
سال‌ها
با سربِ سکوت
پلمپ شده
وارونه می بارد
دوست داشتنت
مثل نفس کشیدن
در گاز نئون
سرفه‌هایم
اعلامیه‌های قرمز
روی دیوارِ اشعه‌خورده‌ی بوسه‌ها
کسی نیامده
جز شبح‌هایی که
دُزِ مُجازِ عشق را
خط می‌زنند
و تو
هنوز در قرنطینه
دست‌هایت را تکان می‌دهی
مثل پرچمِ رادیواکتیو
در جشنِ خاموشِ چرنوبیل قلبم

قالب شعر ‌:
موج نو

در قابِ سردِ پنجره، شهری تفاله است
این قصه، غصه ی غمِ پنجاه ساله است

هر برگِ زرد، رزقِ کلاغی گرسنه شد
جنگل، هجومِ ارّه و فصلِ زباله است

در جیب‌های خالیِ این دردِ بی‌چراغ
خورشید، نقشه ی تهِ بشقاب خاله است

فنجانِ قهوه در کفِ کافه کلافه شد
از بس که فالِ آمده، تکرارِ ناله است

فریاد را به گردنِ دیوار بسته‌اند
هر کس سکوت کرده دهانش مچاله است

اینجا مناقصه سرِ پسماندهای نفت
سهمِ اساسنامه ی آقای ماله است

دیگر به فکرِ معجزه، موسیٰ نمی‌شود
وقتی عصا، اسیرِ قوانینِ ژاله است

تاریخ را بخوان که ببینی در این دیار
هر شاهنامه آخرِ خط، شرحِ چاله است

ما نسلِ انتظارِ غریبیم و سهم‌مان
از زندگی، دویدنِ دنبالِ هاله است

قالب شعر :
غزل نئوکلاسیک

سایه‌ها
روی شانه‌ام
و شانه‌
با دندان های شیری
کشتی‌های بوسه را
در آب‌های سربی
غرق
و در آغوش تو
زمینِ زمان
روی مدارِ هذلولی
غش
وساعت‌
با عقربه‌های سنگی
گردنِ دقیقه‌ را
گِرد می‌کند
آینده
لای ملافه‌ای خاکستری
مثل پرنده‌ی بی‌پر
از پنجره بیرون نمی‌رود
دست‌هایت
پُلِ زنگ زده
که عبورم
به فروپاشیِ رودخانه
ختم می‌شود
من
در بلعِ گلوله‌های نگاهت
فراموش کرده ام
که بغل
باید گهواره باشد
نه تابوتی
که در هر تکان
لهجه‌ی آخرین خداحافظی را
غرغره کند
و تو
چنان محکم
که حتی خدا
در این هم آغوشی
از ایمان
سقوط می‌کند

14 مهر ماه سال 1404

قالب شعر :
موج نو

گاهی جهانِ من، منِ بی‌مرز می‌شود
در لحظه‌ای که فکرِ درونم مباح نیست
من در سکوت خویش، فرو می‌روم عمیق
وقتی که قتلِ عاطفه اینجا گناه نیست

از ترسِ نیستی، نفسِ عقل می‌تَپَد
بر گِردِ بودنم، دلِ بی‌خواب مُرده است
چشمی که سالها به خودش خیره می‌شود
از قطره‌ای، حقیقتِ رندانه بُرده است

لحنی که فکر شد، دلی از جنس نور یافت
آتش گرفت، شُد به تماشای خود بَلد
اندیشه‌ی من است که از خاک می‌جَهد
چون کِرمِ چاق در دلِ بیچاره ی جَسد

هر واژه می‌رسد به تماشای فهمِ خویش
هر حرف، رویشِ منِ بیدار را ندید
من زاده‌ی سؤالِ جهانم، نه از جواب
در جستجوی حادثه ای که مرا نچید

در یک نگاهِ خام، جهان زیر و روی ماست
در یک سکوت، صد سُخَن از مَرد می کِشَد
من در تفکّرم که چرا فکر می‌کنم؟
شاید خدا برای همین درد می کِشَد

ما را غبارِ لحظه به اندوه آفرید
در منطقِ سکوت، سقوطِ جنایت است
چشمِ جنون، گشوده شده روی اضطراب
وقتی که تَشتِ قابله ها از خیانت است

من، سایه‌ی خودم به تماشای خود شدم
آیینه‌ای که عقل در او محو و نا امید
در مغزِ شب، رُمانِ مجازاتِ نور چیست؟
پنهان شد از نگاهِ فلک آنکه طعمه چید

هر شب کنارِ چای هِل و طعم دارچین
یک پُرس فلسفه، سَرِ دیوار میخورم
من ماجرای زخمی مجرای بی کسی
بر پایِ قافیه سَرِ خودکار میبُرم

از خاک، من به وَهم، و از وهم، من به باد
دیدم خدا از این همه تکرار خسته بود
در باد، من به هیچ، و از هیچ، بی‌ دلیل
بر انقلابِ سرخِ دقایق نشسته بود

یک لحظه بود و عمرِ جهان رفت، بی‌صدا
چون موجِ خوابِ سنگ که بر آب می‌جهید
از انفجارِ عقل، زمین آفریده شد
در سایه سارِ آبله ها قامتش خمید

هر بیتِ من، مدارِ تناقض شده ببین
از ماجرای زخم، تبِ انتقام چید
فرجامِ ما، ترانه‌ی تکرارِ نیستی است
بر تکّه های عشق، قلم شعر آفرید

20 مهر ماه سال 1404

قالب شعر :
چهار پاره

مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن
یا
مستفعلن مفاعل مستفعلن فعل

مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف

هر بار
به آینه نگاه می‌کنم
یک خاطره
کمتر مرا می‌شناسد
مثل قلبم که
دیگر نمی‌داند
چرا باید بزند

19 مهر ماه سال 1404

قالب شعر :
پریسکه

حضرتِ “جاذبه” در قصّه ی تَر جامانده
اشک در مَعبرِ شب عُقده ی چیدن دارد
آنقدر غُصّه زیاد است که هر ​​​​​​پنجره ای
از بُلندای تنم شوقِ پریدن دارد

بعدِ تو درد شدن ماضی استمراری است
رو به آینده ی تاریک بُنِ فاصله ها
در سکوتی ابدی روح زمان سررفته
روی بدحال ترین زاویه ی حوصله ها

پُشتِ دیوار دلم عقربه ها غمگینند
روی هر ثانیه ای ساعت غم می‌چینند
در اتاقی که پر از زمزمه ی لَغلَغه هاست
آخرین چکّه ی افکار مرا می‌بینند

وقتِ دوشیدن پاییز غزل شیهه زدو
تب خود را سَرِ دیوانگی برگ کشید
آنقدر چشم خیابان به درختان افتاد
ته بن بست سپیدار صفِ مرگ کشید

واژه در واژه ی هر شعر به خود پیچید و
لای انگشتِ لبانم مزه ی دود گرفت
استخوان در وسط طاقِ گلوی سرطان
پَشه ای بود که تاج از سر نمرود گرفت

در سراشیبِ هَزج رو به رَ‌مل میرقصد
تنِ آفت زده ی کُشته ی اوزان جنون
روحِ دندان زده ام ساز مُطَنطَن دارد
بعدِ نُت های به جوش آمده ی غرقِ به خون

بند بندِ دلم از خاطره ها بُر خورده
کوچه در کوچه پُر از حادثه ی دیوار است
ذهن در باور خود تاوَلَکی سر به هوا
هر چه آمد به سرش از دهنِ خودکار است

در خمِ خستگی فاجعه ی افکارم
اگر این درد خلاصی ندهد این بارم
یا تو را دست نفس های کسی بسپارم
دار را در وسط تختِ خودم میکارم

تا بدانی که میانِ غم و موج نوسان
مخرج مشترکی هست، نگو زنده بمان
با همان رِیل که آوار شدی بر کَمِ من
تیز برگرد و رها کن یقه ی سوزن بان

باران
از لبه‌ی لب‌های
نقطه چینِ پیر
می‌چکد
و خیابان
با برگ‌هایی
شبیه
دفترِ خاطراتِ انقلابی اعدامی
خواب می‌رود
ابرها
پرچم‌های سفیدی
که یاد گرفته‌اند
دیر تسلیم شوند
من
در هجومِ زرد و قرمز ها
دنبال
تکه‌ای آبی می‌گردم
که شاید
در جیب کتِ کهنه‌ام
خودکشی کرده
کنارِ بلیت سینمایی
که هیچ‌وقت
فیلمش را ندیدیم
پاییز
مثل
نقاشِ تبعیدی‌ست
هر صبح
رنگ تازه‌ای
بی‌اجازه‌ی فصل‌ها
روی جنازه ی درخت
بالا می آورد
و تو
در انتهای کوچه‌ای که
نامش را فراموش کرده‌ایم
بر باد رفته ای

17 مهرماه سال 1404

قالب شعر :
فراسپید

اینجا‌
جلجتا
فقط محلی
روی نقشه نیست
جغرافیای درونی ما
برهنه
تکه‌تکه
و همیشه
در اوجِ فریادِ بی‌پاسخ

16 مهرماه 1404 شمسی

قالب شعر :
پریسکه

به خونِ خویش نوشتیم شکلِ پرچم را
که موج، تا ابد آغوش بَست عالم را

زمان به یاد تو برخاست چون شهیدی پیر
که آب در دلِ او جا گذاشت مرهم را

ستاره‌ها همه بر شانه‌ات نشستند و
به شط سپرد همین عهدِ سرخِ محکم را

پس از تو هور غریبانه سوخت باور کن
و داشت در دلِ خود آخرین جهنّم را

زمین به خون تو لبیک گفته در مرداب
بر آسمانِ شهادت چکانده زمزم را

و نصر در دل نصرت پیام عاشوراست
بَلَم بَلَم هبه کرده سَرِ محرّم را

15 مهر ماه سال 1404 شمسی

قالب شعر :
غزل نئوکلاسیک

پس نوشت :

در سینه ی هور، موج‌هم مجنون است

با شعر ترین ستاره ها در خون است

خورشید خمید و قامتش در نَم مُرد

آنجا که علیِّ هاشمی مدفون است

(سید هادی محمدی)

تقدیم به روح بلند مرتبه ی
سردارِ مظلومِ هور
فرمانده قرارگاه سرّی نصرت
شهید سید علی هاشمی
و مادر قهرمانش ننه علی

بر کشور موی تو دلم پرچم باد

مثل شبِ خفته در اذانِ بیداد

کنسولِ غمت وعده ی ویزا داده

ای مرگ بر این سیاست مادرزاد

14 مهرماه سال 1404

قالب شعر :
رباعی

زاپِ ریا
روده ی زردِ زنگ‌زده‌ی زخم را
از حفره‌ی حنجره
سمت سقفِ سردِ سنگ
می‌پاشد
و زانوی زمین را
زیرِ زودِ بارانِ زوائدِ زمان
حامله می‌کند
شکم‌
شبیه شبح‌های شیشه‌ای
در شکافِ شب
شکسته می‌چرد
دست‌
دست‌اندازِ دریای دود
که دهانِ داغِ دیر سال را
در دلِ دودکده‌ها
دفن
و به زبره‌ی زمهریرِ زیست
زنجیر می‌بندد
در زنگارِ زوال
زبانِ زاغی‌
زیر زلزله‌ی زنگ و زوزه
از زهرِ زمختِ زندگی
زمزمه می‌سازد

14 مهر1404

بر پایِ غزل قافیه ها می‌میرند

لای جسدِ عروض دَم می‌گیرند

ای وای بر این غریب مادر مرده

از حادثه ی سوتی شاعر پیرند

12 مهر ماه سال 1404 شمسی

قالب شعر :
رباعی

هر بار که پلک می‌زنی
فشنگِ تازه‌ای
در دهانِ ساکتِ قلبم
جا می‌گیرد

عطرت
مثل مکثِ انگشت
بر ماشه
تمام شب را
تا مرز تیرِ خلاص می‌برد

من
از زنگِ زنگبارِ باران
به این خیابانِ بلند افتادم
که هر سنگفرشش
بندِ پوتینِ سربازِ معشوقه‌ای بود

لب‌هایت گلنگدنِ سیگارم
وقتی
به خشابِ خالیِ روزهایم خندیدی
.
.
.
.
.

شاید
در قحطی ژورنالِ عاشقی
شلیک بوسه ات
از استخوان جمجمه‌ ام
جغجغه ای ساخت
برای موطلایی
پیر دختر رویاهایمان

11 مهرماه 1404

قالب شعر :
موج نو

روی کاغذ
هجده ساله
زاده ی شهر بی وجود
برچروکِ پیشانی‌اش
گردوخاکِ زلزله‌ی سی سال پیش
عکسِ ممهور
مایل به چپ
انگار در انگاره ها
از قابِ خواب فرار کرده
سری که از تن
حوصله‌اش سر رفته
و گوش‌هایی که
شماره ی شناسنامه را
لای رادیکال
زمزمه کرده‌
روزِ صدور
شبِ دفنِ مادری
که هیچ اداره‌ای
آن را ثبت نکرد
نام پدر
سایه‌ی معتاد
همه چیز مَجاز
در ظهرِ بی‌پنجره
شناسنامه‌اش را
با دندان
می بندد
که سگی
به رگِ جعلی اش
شک نکند
و من
هنوز باور دارم
زنان جعلی
کُدِ ملی‌شان را
از موج‌های تیره‌ی ساحل
سرقت می‌کنند

10 مهرماه 1404

قالب شعر :
موج نو

سوتِ قطار
مثل خطِ کجِ مصرعِ بی‌صبر
از دهانِ باران
آویزان

قافیه
در بانکِ قرض الحسنه ی واژه‌ها
در جنگ با خدا

هجا
در جیب هوا پاره

مسافرها
بی متر
لبه‌ی ناتمامِ شعر را
با فتحه و ضمه
می برند

و ایستگاه
وزن را
مثل پوستِ میوه‌ی ممنوع
از تنِ جمله جدا می‌کند

شعر در جمودِ نعشی

9 مهرماه 1404 شمسی

قالب شعر :
فراسپید

در پادگانِ زخمی و بیدار باشِ شب
از بُرجکِ نگاه کسی کلّه پا شدم
ذهنم مچاله شد کفِ پوتین گریه ها
در متنِ انفرادی شعری رها شدم
___________________________
سربازهای خسته ی بیتم گرسنه اند
فرمانده کنایه، ته دیگ مُرده است
سهمِ تمام زاغه ی افعالِ خورده را
با تانک از میان افاعیل ، بُرده است
__________________________
نارنجکی خزیده کنارِ جناس غم
تا منفجر کند غزلِ اعتراض را
برروی دفتری سر باتونِ قافیه
از نو نوشته خاطره ی انقراض را
__________________________
با هر گُلوله ای که نشسته در عمقِ تب
مُشتی ترانه ی قَدِ خونین پریده اند
کفتارهای وحشی داغِ نبود تو
حجم تمام خنده ی تَن را چریده اند
___________________________
در جنگِ نابرابر و آرایشِ کمین
از تاکتیک دشمنِ فَرضی شکسته ام
با تیک تاک ثانیه های نمک زده
بر سوگ انتحارِ دقایق نشسته ام
__________________________
در هر کلاغ پَر وسطِ سرزمینِ درد
یا یک نشست و پا شدنِ عُقده های سرد
جا کرده در ردیفِ رَجَزهای انتقام
وزنِ بهانه های کبود غرورِ مَرد
_________________________
گردن زده صدای نفس های انتظار
آژیر های مُمتدِ سلّولِ نَنگ را
فریادهای کاغذ کان قلم سوار
برچیده اند سلسله های تُفنگ را
_________________________
دامانِ روح باکره ام لحظه ی فرار
مالیده شد به حادثه ی سیمِ خاردار
دیگر سکوت میکنم و دَم نمیزنم
با طفلِ لالِ بی پدرِ زردِ بی قرار

در قابِ مهِ غلیظ، دستی پنهان

از شانه‌ی ترس دختری آویزان

یک قطره‌ی قرمز از زمان لَم داده

لای نفس حادثه ی بی وجدان

با امضای وزیرِ سکوت

هوای هوایی

از نرخ مصوب جدول خاطره

پایین پریده

نگاهت

اسکناس چاپ‌نشده

نه قابل معاوضه

و نه ذخیره در بانک‌ عاشقی

هر بار که چشم‌هایت را حواله می‌کنی

صرافی‌ها سماق سق میزنند

و بازار سیاهِ دل

پُر می‌شود از دلالانِ دله ‌

سال هاست

در فهرستِ دریافت‌کنندگان

یارانه‌ی عاشقی ام

ارز دولتی نگاهت را که

عرضه میکنی

تحریم ها را دور می‌زنم

ششم مهر ماه 1404شمسی

قالب شعر:

فرا سپید

ماه

با لبخند پوسیده‌

چرک سق می زند

پنجره‌ها

جای باران

قطره‌ ی گوش می‌رویانند

درختان

روی انگشتان مبتلا

آشیانه بسته

بر استیج خیس

اسم تو را گاز می‌زنند

کلاغ‌ِ بلورین

برای بهترین بازیگرِ زن…………

4 مهر ماه سال 1404 شمسی

قالب شعر :

فرا سپید

بر جغرافیایِ تاریخ

قلب‌ها را

نقطه‌چین کشیده اند

تا بمب‌ها

راحت‌تر

مسیرشان را پیدا کنند

سوم مهر ماه 1404 شمسی

قالب شعر :

پریسکه

وقتی که میفهمی دلم از آسمون سیره
یا پشت لبخندی چرا پهلو نمی گیره؟

وقتی میوون غصه ها درگیر احساسی
سخته که دنیای پراز دردامو بشناسی

هرجا که اشکامو کنار میز می چینم
با توو سری های تبم عکساتو می بینم

با رفتنت تاول زده قدقامتِ ساعت
لبریزه لبریزه تموم کاسه ی عادت

رحمی بکن بر جیغ های ساکت فالم
جون من و دلشوره ی عطرای رو شالم

می ترسم از امروز هایی که همش دیره
بختی که توی شوری فنجون میمیره

از انتقام پنجره، افسوس ها خورده
جایی که کلون درش رو دزدها برده

ماتم گرفته اخم لبخندم ته سیگار
لب های داغم رو از این خاکسترا بردار

اینجا نشونی ها گمن، گیجن کم آوردن
توو قحطی ابرا سر خورشید رو خوردن

مثل معما پیچ در پیچ خیابونم
من شاعری هامو به چشمای تو مدیونم

روی جنونم لونه کرده تومور فردا
دندون عقلم رو کشیده تلخی دنیا

دستی بکش روی سر پایانِ اعشاری
تاریخ مصرف داره آمین های تکراری

زخم دلم آبستن صد بغض ناکوکه
هر کس که دیده حالمو، روی تو مشکوکه

هرجا که با پس کوچه ی یادت گلاویزم
رگ هامو توی لا شه ی خودکار می ریزم

برگرد و این دیونه رو لبریز فردا کن
توی تنش دلتنگیِ آغوشتو جا کن

صدای عشق به جوش آمد
از انفجارِ جسارت ها
جهان ِ منطق بی رحمی
در امتدادِ قضاوت ها

لَبی و آیه ی گیلاسی
نشسته بر یَقه ی تب دار
چه ترس از رُژ خونینت
نَمِ دهان و سرایت ها

خراش خوردنِ قلاّده
به دورِ جاذبه ی ماهت
وَ نو به نو شده آغازم
به پای سایه ی عادت ها

تمام ثانیه ها گفتند
عروسِ خواب منی بانو
چقدر لای جگر مانده
زمانِ لیز شماتت ها

قسم به حضرت دلتنگی
و سوره سوره نخوابیدن
شکارِ چشم تو می فهمد
وَ ان یکادِ حسادت ها

سیاه چاله ی اندامت
حصارِ فاصله را بلعید
نگاه دُکمه ی سرگردان
برای لمسِ لطافت ها

کتاب و درد و قلم هر شب
در آستانه ی جان دادن
بخوان اذانِ وخامت را
کنارِ نعش عبارت ها

برای اخمِ تو میمیرم
شبیه حادثه ی کش دار
همیشه صف شکن قصّه
در انقلاب ِ جنایت ها

هزار نطفه‌ی غمدیده
میانِ بطنِ غزل پوسید
که نام تو نَبَرَد یکدم
دهانِ لقِّ روایت ها

دوست داشتن

چکانیدن سنگ

بر کلیه های

پنجره‌ای

در شب نیست

نه صدایی دارد

نه شکستنی را خبر می‌دهد

مثل نفوذ سربازانِ باران

در ریشه ی دیوارهای شهر

تو در سایه‌ام راه می‌روی

و من

باد را

روی شانه‌هایت بازجویی میکنم

دوست داشتن

یعنی بگذارم خیابان‌ها

صورتِ تو را بیاموزند

و چراغ‌های کورتاژ شده

از سکوتت

روشنایی بزایند

حتی اگر روزی نباشم

راه رفتنت

جهتِ قطب‌نماها را عوض می‌کند

سهمیه ی عشق را که کم کردیم

چاه‌های احساس ترک برداشت

اوپکِ قلبم

بشکه بشکه خر شد

بندرِ نگاهت

اسکله های اسکول امیدم را بلعید

بهای یک بغلِ ساده

به نفتِ خون سنجیده شد

قالب شعر :

حجم

در شهرِ پُر آشوبِ باورها
گوساله ی کوری دَهن وا کرد
اِفلیج نعشش بر سَرِ خودکار
یار و مریدی تازه پیدا کرد

از شاخ تا دُم سجده لیسیدند
خُفاش های پهنِ بر دیوار
دنیای تنگش صندلی با چرخ
نُشخوار های سَمّی و بیمار

در لابلای معده ی تزویر
مُشتی منافق لیز می‌خوردند
از ترس، در پستوی نامردی
ته مانده ی ناچیز می‌خوردند

زنگوله بر زنگوله می‌لغزید
در سمفونی های زمین خورده
هر گوسفندی فلسفه میخواند
با یک هیولای پدر مُرده

آغوزِ سرخِ انتحاری را
سمت دُعا با حُقّه دوشیدند
زالو صفت های پلاسیده
جوراب را بر کَلّه پوشیدند

دست خدا باران شد و درخواب
بر بامِ پیشانی چوپان ریخت
فانوس را با نفت خیساند و
خورشیدکی بر چوبدست آویخت

در کودتای آغلِ تب دار
تن از سَرِ گوساله منها شد
هر شَقّه از دنیای تبدارش
در فاضلاب کوچه ای جا شد

بعد از غروب بوسه ی چاقو
فریاد سگها بی صدا مانده
از آن همه نیرنگ نا فرجام
مامای ناکوکی، به جا مانده

16 شهریور 1401 شمسی

پس نوشت :

نیکی که از حد بگذرد نادان خیال بد کند

آفت زده ی کاکلِ هذیان هستی

با زاویه ی زهازه مهمان هستی

دستت نرسید بر دُمِ شیرِ زَبان

در وادی استعاره حیران هستی

کنارِ دردِ خیابان، دُچار پوچی عرفان
گرفته خشمِ تفنگی ، قُنوت چانه ی انسان

چقدر چترِ فریب است، با تگرگِ دوراهی
میان کوچه صدایِ، اذانِ توله ی باران

چه اِنتحارِ عجیبی، در انتهای تَبِ گُل
چکیده داسِ تظاهر، به جانِ شیشه ی کاشان

خشابِ قُرص دَمادَم جوابِ مسئله ها شد
برای مرگِ جِنازه هَوای دودی تهران

هزار پینه دریده، دو دستِ کودکِ نان را
به پُشت خط کشِ تاول، تمامِ زنگِ دبستان

صدای باورِ یک زن، شکسته زیر هوس ها
پسر که آبِ خُنک را ، پدر سکانسِ پریشان

چه رنگ ها که نداده همین تُفاله ی آدم
اگر چه دَم نکشیده، درون قوری شیطان

نسیم، لُخت و پریشان برای بوسه ی دریا
سکوتِ روزه گرفته، گلوی حضرت طوفان

غزل در آخر قحطی، که دست و پا زدوافتاد
وَ زخمِ کاری بِیتَش، کشیده بر سرِ دندان

باز هم تاس مرا بر تَنِ خود بُر زده است
تا که حافظ نَکِشد جورِ منِ خانه خراب
لَب به فوّاره ی خونم زده ام دست بِکش
از سَرابی که در آن می شنوی بوی کَباب

من در این هَمهَمه ی شعر خطرناک شُدم
روحِ نارِنجَکیم دست به ضامِن بُرده
یا زبان، لَهجه ی شِلّیک گرفته به جهان
هرکسی دور و بَرَم هست یَقیناً مُرده

اَرّه در اَرّه جلو یا که عَقب تر بَرگرد
روی هر منحنی از تابعِ هَذیان زده ام
لوله در لوله تُفنگم بِچِکان ترسَت را
تا تَهِ قاپِ فرورفته ی دَندان زده ام

کَرکسانی که پِیِ قُلّه یِ من می‌چرخند
مثل زنبور به هر نیش ، زمین گیر شدند
تا ابد حسرتِ ته مانده ی شِعرم دارند
کاغذانی که دَمِ قافیه ها پیر شدند

روزگاری دَهنِ مردمِ این شهر غَریب
مَثنوی بود و دو خَط نامه ی باران خورده
حال یک لرزشِ گوشی سَرِ هَر سَبّابه
آبرو از غَزل و خواجه و دیوان بُرده

مَردُمانی که قَلم را به کُلنگی کُشتند
قائم الزّاویه در سَطل، پیِ شامِ خودند
با اَمیری که براین دغدغه ها می گرید
تیغ بر رَگ زده و مُرده ی حَمّامِ خودند

غُربت ثانیه ها بر پُکِ زنجیرِ زمان
آخرین سوزِ هَوسناک غمِ انسانها
روی شیپور سُل وچَنگ و دولا چنگ مکان
کِیفِ هم خواب شدن با تنه ی شیطانها

ما چه کردیم که از کاسه ی اِنجیل و زَبور
شیخِ صَنعان هَوسِ میوه ی تَرسا میکرد
پاچه ی خوک به سَق می زد و در حال قُنوت
فوت بر مخرجِ گوساله ی موسی میکرد

قصّه این است پس از حادثه ای در بُن بست
پُشت هر پنجره ای خنده ی آجر دیدند
یا تمامِ تَن شان را وسطِ یک قُنداق
سهمِ هَر لُقمه ی خود را کَفِ آخور دیدند

چاره ای نیست اگرزخم زده جسمِ فریب
بر تَب جاذبه ی ریخته در ذهنِ زمین
زندگی خَم شده در یازه ی بی حوصلگی
ما هَمانیم و هَمینیم و هَمانیم و هَمین

تَشنّج و کَف و یک جیغ ناگهان کافی است
برای نَشئه شدن لیسِ استکان کافی است

شَبیه کِرم که در زیرِ بیل می لولد
شروع مرگِ شما با همین تِکان کافی است

چه بیت ها که در آوندِ مغز ، جان دادند
جِنازه ای سَرِ خودکارِ این دُکان کافی است

گِره بزن همه ات را به نافِ انسانها
برای ما کفن و گور بی نشان کافی است

اگر چه گُرگ فقط آش پُشتِ پا خورده
کنارِکاسه ی خون لقمه های نان کافی است

هزار نُت کَفِ دفتر گرسنه خوابیدند
میان سیمِ دلم زخم استخوان کافی است

قسم به حضرت پاییز و حسّ دلتنگی
که مرگِ برگِ جُذامی به هر خزان کافی است

به لحظه لحظه ی شب های قُرص و بیداری
صدایِ پِلکِ دهانم به آسمان کافی است

همیشه قافیه را رَنده کرده ام با دَرد
جناس خیس و تبِ سردِ بی امان کافی است

تو را که بوسیدم

ساعتِ مچی‌ام

به زبان دیگری تیک‌تاک کرد

با تاسِ بد افتاده ی تب دار
آینده ی در انزوا مُرده
لای ورق های دل و گشنیز
رویای آس من، تَرَک خورده

هر لحظه مجذور خطرناکم
مجموعه ی منفور تنهایی
حجمِ تمامِ بی کسی ها را
پُر می‌کند پرگار رسوایی

تصمیم بَد، کبرای داغونم
از فلسفیدن شکل میمونم
حمّام فین آبستنِ غوغا
درمانده ی فتوای توتونم

هر بیت مهمانِ تنِ گونی است
وقتی چُماق قافیه خونی است
“پروا نکن حکم جلودار است”
تنها همین پروانه قانونی است

مثل فلات تشنه سیرابم
از کاسه ی صبرِ شتابیده
جغرافیای جیبِ عریانم
در استوای نفت خوابیده

یکشنبه ها انجیلِ یوحنّا
هر صبحِ جمعه، نُدبه بارانم
بودا کنار عود غَش کرده
پُشتِ سَرِ تابوتِ دُکّانم

آغوش وا کرده ته دنیا
حَلوا سوارِ گردنِ خُرما
بَندِ کفن قیقاج می رقصد
در لُخت گاه حضرتِ امّا

سَر دردهای تازه ای دارم
از جنسِ گاز و روکشِ فلفل
روی سر انگشت قنوت پیر
مثل دُعایی مانده ام در گِل

تقویم ها وارونه می‌چرخند
تحویلِ حالم دستِ پاییز است
ها کُن تمامت را از این کابوس
افکارِ من تا انتها لیز است

وقتِ تلفظِ حماقت

دهان درّه ای بلغور می کرد

( گلابی باید قرمز باشد
وگرنه اصلاً گلابی نیست)

خیره شدم به خیار

که در آب دوغِ رقیقِ عصر

مثل مکعب مستطیلِ فلسفی

شیهه می زد

کمی آن طرف‌تر

هشتگِ (حقیقتِ تلخ)

استفراغِ افاضات استقرا می کرد

(موز فقط با پوستش معنا دارد)

و من

به طعم شور و خنکِ نعنا زل زده بودم

که چطور گم می‌شود

در این همه

یقینِ مطلقِ از قبل جویده شده

پس نوشت :

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا

و از چیزی که به آن علم نداری [بلکه برگرفته از شنیده ها، ساده نگری ها، خیالات و اوهام است] پیروی مکن؛ زیرا گوش و چشم و دل [که ابزار علم و شناخت واقعی اند] موردِ بازخواست اند.

سوره ی مبارکه ی اسراء آیه ی سی و شش

پرده‌ها افتاده‌اند

صحنه، روشن‌تر از همیشه

نورافکن‌ها بر تنِ سایه‌ها می کوبند

گوش کن به زمزمه‌یِ (تو زیبایی)

که در آن

( تو کافی نیستی) نقاب بسته

ببین ( انتخاب آزاد را)

زنجیری از جنسِ ابریشم

هر تار

پلکانی به سویِ بلندپروازی

هر پله

تله‌یِ تلو تلویِ پنهان

دست‌هایِ نامرئی

نه چماق شان خونین است

نه فریادشان خش‌دار

آرام، نرم

هویت را در ویترینِ نمایش می‌چینند

یک لبخندِ استاندارد

یک قامتِ تراشیده

یک ذهنِ خالی از سوالاتِ ممنوعه

دخترک در آینه

بازتابِ هزار تصویرِ تحمیلی‌ست

چشمانش

رنجِ ناگفته‌یِ نسل‌ها

لب‌ و لوچه ها

آموزش دیده‌اند به خنده‌ای نخراشیده

زن هشتگ است؟

ترند؟

کالایِ قابلِ بازیافت؟

مُرده مَرد های جدید

نه در میدانِ نبرد

پشتِ صفحه‌هایِ روشن

با طعمِ باید و نباید

مرزهایِ تازه می‌کِشند

و زنان

در این هزارتویِ مدرن

هنوز هم در جستجویِ راهِ خانه

لای این همه نرینگیِ پوشالی

دنبال مخرج مشترکِ صدایِ خود هستند

فقط بگو

سیم‌هایِ نامرئی

با کدامین مَتّه ی (سن ژوزف)

می‌توانند روح را در خود بپیچند؟

و این نمایشِ بی‌صدا

تا کی ادامه خواهد داشت؟

تقدیم به زنان و دختران، مادران و خواهران سرزمینم

پس نوشت :

امام على عليه السلام

إنَّ المَرأَةَ رَيحانَةٌ و لَيسَت بِقَهرَماَنةٍ

زن بوی زندگی بخش گلهاست ، زن هوای تنفس زندگی است نه کارگر (خانه)

اخبارِ ناگفته

در دهانِ بازِ فاشیستی تمساح های نیل

می‌چرخند

کلمه‌ها

تکه‌های گوشتِ آویزان از قلابِ زبان

دست‌ِ نخ‌های پنهان

عروسک‌گردانِ افکارِجهان

چشم‌های دریده‌ی مانیتور

سوال از آزادی را

فیلتر می‌کند

و پاسخ

در سکوتی بی‌صدا

همبستر بزاق

به حلقومِ هیچ می رسد

در مرامِ فرزندان کابالا

هر نقطه‌ی پایان

آغازی‌ست برای خطِ قرمز بعدی

هر واژه

زندانی در قفسِ سانسور

و ما باور داریم

بینِ سطرها

دور سفره ی عصرانه ای شوم

یک جهان، خفه شده است

(ان شاء الله نَحنُ قادمون یا ایها الصهیون)

در شهری که آسمانش

پا به ماهِ

سقفِ چاک‌خورده‌ی انباری متروک است

گرسنگی

علی البدلِ رنگ پریدگیِ آینه‌هاست

دست‌ها

سایه‌های رقصنده در آغوشِ هیچ

و شکم‌ها

دفترچه‌های خاطراتِ خالی

از بویِ نان

از طعمِ سیب

از آمیزشِ غضروف های فریب

مردی در میدان

با کلاه خودی از آرزوهایِ آمپاس

خطوطِ دستش را بُر می‌زند

آینده‌ای روشن

با چربی‌هایِ ذخیره شده

کودکی

از پشتِ ویترینِ رویاها

تصویرِ کیکی را زیگزاگ می‌لیسد

و مادری از پشت فنسِ خانه ی عفاف

ستاره‌ها را می‌شمارد

شاید که یکی‌شان

قافیه‌یِ شامِ گرم باشد

اینجا گرسنگی

فلسفه‌ایست با دیالکتیکِ فرانکفورت

که با هر لقمه‌یِ توهم کامل‌تر می‌شود

و سیر شدن

تنها یک فعلِ ماضی‌ست

با هیروگلیفی از

تابویِ تابوتِ «لا اله الا الله»

پس نوشت :

ملتی که ادبش قناعت را فضیلت می‌داند، هر ساله دچار قحطی است

دیالوگی از سریال تلویزیونی «هزاردستان» ساخته‌ی مرحوم علی حاتمی

بر فاتحه ی عشقِ تو هر دَم صلوات

صد مرتبه بر شکلکِ آدم صلوات

با سرفه ی عاشقی کُلاهم افتاد

بر حادثه‌ی شِفای شلغم صلوات

ساعت‌ها
از دیوار، فرو ریختند
با لکنت
با غبار

ذراتِ سرطانی زمان،
در ریه‌های شهر نفس‌تنگی آوردند

پل‌ها،
بی‌صدا، از هم گسستند

دیگر هیچ دستی
عرض رودخانه را نمی‌فهمد

تلاطمِ آب‌های مرده
رمه ها را رمانده

آینه‌ها
تصویرِ جویده را
بر چشم های قرمز تف کرده اند

در هندسه‌ی هرزه ی هر روزه
بازتاب‌ها، غریبه اند

دستگیره‌ها
لغزنده از خستگی

هر لولایی به سمت هیچ باز می‌شود

چفت و بست‌ها
در حراج جمعه‌ های سیاه
چپاول شده

نام‌ها
در دهان‌ ، خشکیده

هیچ آوایی
مفهومی جز اکوی تهی ندارد

تنهایی
زمزمه‌ای است از چیزی که نبود

خیابان‌ها
پیچیده‌تر از نقشه‌ی گوگل

جهت‌ها روی صلیب

هیچ مقصدی، مقصود نیست

خورشید
در سیاره ی میمون ها طلوع کرده

از پشت دودکش‌های بی‌شعور
نور
چیزی را روشن نمی‌کند

حد ترخص زخمیِ شیشه نوشابه

معرفت فیوز پرانده

سونوگرافی مغز
از جنین های منگول تب کرده

ایمیل
پُر از اسپرم اسپم ها

ژیلا
جنگل رو به ویلا را بلعیده

کولا برای پپسی آبِ علی آورده

ای کاش
حشو قبیح ذهنم را
سانسور نکنند

دیوانگیِ شعرِ مرا از بر کن

بی مایه ترین شاعرکان را خَر کن

هرگاه به صفحه ی دلم می آیی

قلّاده بگیر و بی صدا عَرعَر کن

در امتداد یک ریلِ متروک

جایی که هیچ قطاری از ما عبور نمی‌کند

فریم به فریمِ عشق

در یک صفحه ی نمایش شکسته

رقصِ تاک تیک می‌کند

زمان، یک گلیفِ خالیست

در فونتی که دیگر پشتیبانی نمی‌شود

تو، یک الگوریتمِ پیچیده

تَهِ آمار پلاسیده

من

“دستورِ پرش”ی که هرگز اجرا نشد

قلب واژه‌ای تاریخ مصرف گذشته

در لغت‌نامه ی دیتابیسِ پوچی

احساس، یک فایلِ فشرده

که رمز عبورش را هرگز نداشتم

شاید در آپدیتِ بعدی بیاید؟

اما هیچ آپدیتی نخواهد آمد

فقط ارورِ 404

برای صفحه‌ای که ما در آن بودیم

این یک پایان باز نیست

بازِ بی پایانی در سرفه ی ترانزیستور است

باقی‌مانده ی تنها کاشه ای از یک لبخند

زیر لایه‌ای از پروتکل‌های فراموشی

بر پادری ام باز جنایت کردند

وجدان تَرَک خورده برائت کردند

عمری سَرِ دیوارِ دلم رقصیده

از نعشِ پلاسیده عیادت کردند

یک عمر دلم معتکفِ کرببلا ست

در سینه فقط پرچمِ سرخِ مولا ست

سوگند به ضَجّه ها و اشکِ فُطرُس

هر روزِ زمین تلاوتِ عاشوراست

در سیناپس های توو در تووی خیال

پژواکِ گام‌هایت

رقصِ جنون‌آمیزِ ذراتِ کوانتومی‌ست

عشقِ ما، نه خطی، نه دایره

تلاقی انتگرالِ بی‌نهایتِ احتمالات

در گستره‌ی مه‌آلودِ عدم است

بریل تنم را که لمس کنی

تب ام آتش می‌گیرد

پلک می‌زنی، الگوریتمِ نویی متولد می‌شود

پر از کُدهای حسِ نابِ تو

من، الگویی سرگردان

در جستجویِ باگِ زیبایی‌ات

که هر بار

سیستمِ هستی‌ام را

دوباره تعریف می‌کند

مرا به خاطراتت سنجاق کن

مثل موریانه ای

روز ملی شدن نفتِ مُفتِ نفتالین

لای دندان پیراهنت

ما دو تکه پازلِ از هم گسیخته

در منطقِ فازیِ یک رویا

در هر برخورد

معنایِ جدیدی به هم می‌بخشیم

اینجا، زمان، یک متغیرِ دلخواه است

و عشقِ ما

حدی به سمت مثبت بی نهایت

در چلّه ی تو هِلال روحم صَفر است

نامم به پسر خواندگی ات مفتخر است

پایِ نفسم تنگ شده یا مَولا

پیچیده ترین نُسخه ی حالم سَفر است

بر شانه ی غَزّه درد و خون چسبیده

هر لحظه جنایت و جنون چسبیده

صَهیون به اشاره ی دَمِ سَیّد علی

معماری بودنش به نون چسبیده

نفرت

نه بهانه ای است در قفس

نه رودی که دریا زده شده

نفرت

همان لحظه‌ی موهومِ توست

که از آینه‌ی مسموم روحت

عیسی مصلوب و موسی مضروب است

فریادهای بی‌صدا

در کشاله های مغزت می‌پیچد

واژه‌ها با غرغره ی نستعلیق

زخم‌هایی عمیق‌تر از (گرند کَنیون)

و هر لبخند

ماسکِ پوکیده ای (پُکیده) از بی‌اعتمادی

دیروز

در فنجان قهوه‌ام حل شد

و فردا

در افقِ مه‌آلودِ کینه‌ها گُم

نفرت

تنها یادگاریِ ماست

از عصری که تمام نمی‌شود

از خودمان

که هر روز

به تکه‌ای از همین انتر (عنتر) *

شبیه‌تر می‌شویم.

در این لاشه زار

که قلبش از آسفالتِ داغ تلو تلو می‌خورد

و رگ‌هایش، بزرگراه‌هایی پر از ماشین های مشدی ممدلی است

ما می‌دویم

پا به پای سایه‌هایمان

در تعقیبِ چیزی که هرگز نمی‌رسد

باورهای سیمانی

چغاله ی ذهنمان

و پنجره‌ها

قاب‌های شُل از نگاه‌های شَل اند

هر کداممان جزیره‌ای تنها

در اقیانوسِ بی (آری)

فریادها در گلو می‌ پوسند

و سکوت، گوش‌ها را کَر می‌کند

لبخندها جذامی شده‌اند

و کلمات، تیغ‌هایی کُند

که زخم‌های کهنه را سقط می کنند

در این بازی بی‌پایان

ما مُهره‌هایی هستیم

که تقدیرمان (را) باد می‌ خورد

اینجا کفش ها هنوز خاکی و دهان ها آسفالت هستند

پس نوشت :

مدرسه‌ی هنر مزرعه‌ی بلال نیست که هر سال محصول بهتری داشته باشد . در کواکب آسمان هم یکی می‌شود ستاره‌ی درخشان، الباقی سوسو می‌زنند .

دیالوگی از فیلم کمال الملک اثر زنده یاد استاد علی حاتمی

دردِ من چکّه چکّه می‌ریزد
لایِ زخمِ عمیقِ افکارم
با هیاهوی ساعتِ تَب دار
می پرد چُرتِ سردِ خودکارم

واق واقِ حُبابِ مهتابی
روی سقفِ اتاق دلگیر است
شاعری که حصار می بافد
از دهانِ بهانه ها سیر است

از تنِ واژه ی کَپَک خورده
شعری از انتظار می دوشم
شک ندارم به مرگ فاصله ها
ردّپای تو را که می پوشم

لحظه ای نذر کن نگاهت را
روی دستانِ بی پناه قنوت
من دچارِ صدایِ چشم توام
در سراشیبِ بی امان سکوت

چتر وا کن برای تَرکه ی خیس
در دلِ عقده زار هرجایی
باورم کن تو هم شبیه منی
زنگِ تعویضِ قابِ تنهایی

روسری باز کن بگیرم باز
لقمه ای از حیای موهایت
کاش در ماجرای شانه ی تو
من بمیرم به جای موهایت

در لغتنامه ها مرورم کن
زیر هر واژه ای که غم دارد
لاهه ی کشفِ ارتکاب جنون
غیر من چند متهم دارد؟

دور تا دور مرز آغوشم
بوسه ای داغ و ارغوانی کن
پای این چارپاره ی مجروح
گوشه ای باش و دیده بانی کن

در خاطراتم

مرگ پلک می‌زند

و زندگی

پشتِ گریه ی مه آلود

به انتظارِ آخرین فنجانِ چای یخ زده می‌نشیند.

تابستان

زنی ست که دامنش را

به آغوش باد سپرده

و کودکانِ پابرهنه

در آرزوی بوسه‌ای داغ

بر لب‌های خیسِ باران می‌گریند

در این هژمونی سکوت

و جغرافیای بی‌پایان

یک آه

در گلوی بغض‌آلود تاریخ عرعر می‌کند

و من

در جستجوی سَرم

میان تکرار تلمبه ها

در زهدان تنهایی

به دنبال ردپایی از یک اتفاق می‌گردم

نمی‌دانم چرا؟؟؟؟؟؟؟؟

هر سلیطه ای که سرش در آخور توست

برای من جُفتک شلیک می‌کند

بماند به یادگار

گذاشته ی گذشته

(سَرِ خُم می سلامت)

بگیر دستِ مرا تا دهانِ باد بِبر
لباسِ قافیه ها را دریده ام هرشب
به خود بپیچ کرانِ گناهِ آدم را
حنایِ هاله ی حوّا، شناسنامه ی تب

کمینِ حادثه هایم هنوز سمتِ تو و
صدایِ بویِ تنت دورِ گردنم جاری
من از کجایِ وصالت شروع کنم بانو
که پشت پا نزند تیک تاکِ تکراری

جنونِ بی سر و پایی گرفته فالم را
کنارِ جاذبه ات با علاج درگیرم
بفهم حالِ دلِ انفجارِ ساکت را
که بی تو در خمِ آغوشِ مرگ می‌میرم

هجومِ فاصله را پُر نمی‌کند این شعر
شعارِ ثانیه بر انقلابِ دیوار است
مگر که رحم کند دست بی بخارِ دعا
دمی که نعشِ غزل عاشقانه بر دار است

نگاه لرزشِ چشمت برای روضه ی لب
برهنه پای تنورِ تنت تماشایی است
بپاش زلزله ها را به جانِ مردی که
دچارِ عربده های خیالِ هرجایی است

دوباره آمدنت را کجا کشیده خدا؟
که قلبِ تشنگی ام خیسِ نبضِ پاییز است
اذانِ طاقتِ خود را دخیل می بندم
به پایِ پنجره هایی که از تو لبریز است

و لا اله ،تویی لا شریکِ رویایی
و احتمال تویی ماجرای آماری
چنان برای تو مُردم میان دردی که
پریده از رگ خوابم هزار بیداری

بدوش ذهنِ مرا باز هم غزل باقی است
چکیده از سَر و رویم نهایتِ مجنون
تو اعترافِ قُنوتی به جانِ آمین ها
سلامِ بعدِ نمازم ،اقامه ی مظنون

در قحطی جمعه ها خبر نیست که نیست

از حنجره ی دُعااثر نیست که نیست 

با آنکه بهانه سیصد و سیزده است 

امّا، دَرِ خانه ی اگر نیست که نیست 

#سید_هادی_محمدی

اینجا همه از قاصدکا دلگیرن 

پشت درِ هر ثانیه ای می میرن 

وقتی که نگاهت به در و دیواره 

مرگ و به تبِ فاصله ها می گیرن

در خاطره ها جای جنون گُل کرده 

بی تو نفسِ کوچه ی دنیا سرده 

مَردی که برات از تهِ دل می خونه  

عمری وسطِ حادثه ی پُر دَرده 

بارون زده و فالِ توو فنجون مُرده 

این گریه منو سمتِ خیابون بُرده 

انگار نه انگار که بی من موندی 

بعد از تو لبِ شمدونیا پژمرده 

بازم تَنِتو روی تَنم رسوا کن

هرشب خبری میوون فردا جاکن 

از قافیه و باختنش بی زارم 

آهسته منو با غزلی معنا کن 

این شعر فقط نگاهتو کم داره 

لای نفسش غصه و ماتم داره 

از بس که تو رو توو واژه ها گُم کرده 

تا خِرخِره ماجرای مبهم داره 

بارون زده و فالِ توو فنجون مُرده 

این گریه منو سمت خیابون برده 

انگار نه انگار که بی من موندی 

بعد از تو لب شمدونیا پژمرده 

#سید_هادی_محمدی

وقتی که برای مشقِ تو دست زدند

با جیغِ ریا تَبر تَبر دست زدند 

جای رُخِ اسب و مهره ی شاه و وزیر 

بزغاله ترین پیاده را دست زدند 

#سید_هادی_محمدی 

در سوگ تو عاشقانه ها کَم آمد 

با زلزله های  رفتنت غَم آمد 

بر  حادثه ی کرانه ی  ذِی القعده 

ذی الحَجّه نیامده، مُحرّم آمد

#سید_هادی_محمدی 

بر صحنِ تَنت زکاتِ لَب جا مانده 

صَد خُمس، خیالِ مستحب جا مانده 

در بَندِ یکِ حضرتِ تيمارستان 

فحاشی مَرد و اسمِ شب جا مانده 

#سید_هادی_محمدی 

از نَشتِ نقابِ دودی ات دق کردم 

با هندسه ی عمودی ات دق کردم 

بعد از دو سه نخ خاطره و مسدودی 

در حادثه ی ورودی ات دق کردم 

#سید_هادی_محمدی 

بعدِ سلاخی دوشاب 

دوغ خاردار

نوش تان 

#سید_هادی_محمدی 

ایمان دارم به وامردگیِ  سایه 

و جمودِ جنینِ آیه 

 تفنگ هایی که 

لوله هایشان را ولو  

و لولِ لول در زاغه ها در هم می لولند 

دیگر 

سارا کودکی اش را 

پایِ چراغ قرمز حراج نمی‌کند 

انقلاب تا آزادی را نفت _ فرش کرده اند 

سطل ها نانی ندارند

 برای ترید خون 

باتون ها کله و پاچه نمی خورند 

مالک پنجره و فکر و هوا 

"پشت هیچستان" 

با حجم سبز 

 هشت کتاب برای زندگی خواب ها نوشته 

و حاجی آقا با سگ ولگردش

زنده به گور شده 

تاولی نیست 

دردی نیست 

زخمی نیست 

اما 

لاله هست

 تا دلت بخواهد دمیده 

"ممد نبودی ببینی" 

. 

. 

. 

. 

بلندگو خودش را کُشت 

مُلاقاطی دارم 

#سید_هادی_محمدی 

بذر هم نذر کنی 

خیابان بیابانم را اخته کرده ام 

چقدر زنگ ها برایت رنگ کردم 

کرانه ،کورشدی

لکّه ی لکّاته ها روی مذهبت پاشیده 

اینان از دماغت هم 

آب هویج می‌گیرند 

و پای شومینه 

اسفند دود می‌کنند 

تا طلوع فروردین 

حنای سُم هایشان 

بر پنجره ی سبز اتاقت

 آشنا نیست؟ 

بهانه ای دارند فضله موشانِ طاقچه فروش 

به هوش باش 

"مبادا که تو را" 

#سید_هادی_محمدی 

ای سایه ی ماورا ، قَتیلُ العَبَرات 

آلاله ی نینوا ، قَتیلُ العَبَرات

ماییم و خجالت و نگاه تاریخ 

قد قامتِ سَر جُدا، قَتیلُ العَبَرات

#سید_هادی_محمدی 

چه عاشقانه نشستی کنارِ شانه ی احساس

شبیه برگِ برنده برای دلخوشی تاس

شنیده ام هیجان را میان سرخی چشمت

بگو زبانه بگیرد ضریحِ قرمز گیلاس 

عبای تورِ یَمانی شکوفه های چُنانی 

دهان گشاده تلف شد حواس پایه ی عکاس

از آسمانِ خیالم شبانه ‌‌قهر ببارم 

زمینِ نرم وجودت بهانه ها کند الماس 

ببخش پیرهنی که در اوجِ بهت وصالت 

سپرده دکمه ی خود را به دستپاچگی داس

در انتقام حسادت و ذهنِ هارِ جماعت 

پناه برده غرورم به خام خواری الناس

قسم به آیه ی ایما و بختِ حضرت فردا 

اراده کن که بپوچم دوباره لشکر خُرناس 

شهابِ غیرت شعرم به جرم چشم چرانی 

شکسته پای غزل را کنار باور حساس 

حریرِ حرمتِ قلبم شکافت حوصله اش را 

و سر بریده رها شد به پای حیله ی کرباس 

کسی که ناف گلویش بریده شد به افاعیل 

ببین چه ساده شکسته میان گله ی نسناس 

#سید_هادی_محمدی 

سَربندِ ارادتِ برادر عباس 

فریاد ترین غیرتِ خواهر عباس 

لب تشنه کنار رود دستانش ریخت

 بازوی وفا، حیایِ پَرپَر عباس 

#سید_هادی_محمدی 

نشسته زیر سَرَم باورِ پلاسیده 

و قرص های سه رنگِ همیشه آویزان 

هزار خنده ی بی ادعای اجباری 

شکسته در فورانِ حماقتِ بهتان 

میان خاطره ای گم شده نجابت تو 

جنین حوصله ام زیر نافِ ساطور است 

و باز جنبش تُخمِ پلنگ ماهی ها 

در آستانه ی صد کودتای ناجور است 

به لطف حادثه در سایه زار توخالی 

وضو گرفته دلم با کرانه ی آشوب 

چکانده ام تن خود را دوباره در مُشتَم

حکایت شریان و بهانه ی سرکوب 

کنار آغلِ سیگار بسته ام خود را 

نگاه باد دهن می‌زند کتابم را

فرار میکنم از نعل های وارونه 

به گوشه ای که دریده گلوی خوابم را

هنوز مانده بفهمی چقدر دلگیرم 

مدام شعر و غزل را بهانه میگیرم 

به پای بی کسی ریل های تقویمم

ورق ورق سر هر ایستگاه می میرم 

چه ناشیانه گره خورده ای به پاییزم 

شبیه عقربه ها با خودم گلاویزم 

در این هوای پر از آبروی خشکیده 

جوانه های تنم را نپخته می ریزم 

چراغ سبز تو چشمک زن و خیابان پُر 

از عابرین گرفتار در خودآزاری 

دوباره در وسطِ کوچه ای دلت لغزید 

برای دلخوشی چاله های دوزاری 

به دست های نجیبم نمک بزن بانو

و سر بکش سرطانِ میان انگشتم 

خلاص کن بغلِ پیچ های سرگردان 

شکسته حال ترین دنده های در پُشتم

بترس از تبِ در جشنواره ی هذیان 

و سنگسارِ ابابیلِ لشکرِ باران 

بپوش دلهره های پس از جنونم را 

جناغِ آیه ی شیطان تفاله ی انسان

#سید_هادی_محمدی 

جنون بی سرانجامم محال مانده در رویا

چگونه گُم شدی در وادی جامانده ی فردا

خبر داری که بعد از تو حواسِ آسمان پرت است 

وَ سنگِ غُصّه می بارد به پای حضرت اغما؟ 

دعا و گریه را در آستانِ خانه پوشیدم 

مگر رحمی کند بر ندبه ی پنهانی لولا

ببین تفسیر ویرانیِ مردِ قصّه هایت را 

تَرَک خورده جهانِ باوری در مذهبِ بلوا

چنان خورشید بعد از تو مَهار از روسری برداشت 

که جان داده تک و تنها غرورِ زخمی دریا 

خودم را نذر کردم تا که برگردی از این آشوب 

به میدان آمده ناقوس های سوره ی طاها 

اگر کاغذ چموشی می کند بر مرگِ خودکارم 

رها کن دامنش را از سر قلاّده ی دنیا

خبر ها زرد و بارانی به نسلِ باد مشکوکم 

علاجی نیست بر رسوایی تُف های سربالا 

#سید_هادی_محمدی 

حلولِ هلال را لای کدام باور پیچیده ای

که گرگینه ها گراز زاییده اند 

خیالت تخت 

از هر طرف مرا خورده ای بُرده ای 

طلوعِ شبانه ات طالع ام را تابوت کشان بلعیده 

طول خیابان بر عرض شانه هایم عرضه ی اندام می‌کند 

حجم دلتنگی، زیر رادیکالِ کدامین یائسه خونریزی کرد 

که بر باریکه ام خوشه خوشه تب ریختی ؟

تَرَک ها گُل داده اند و ستون ها گِل

تُف به ستاره های دامنِ سفید و آبی ات 

چکمه چکمه گِلیمم را

نوچه نوچه گلویم را 

چریده و دریده ای

معامله ها پای معادله ات 

کَمرِ دیوفانتین را شکسته 

بی عاری در تَنَت

 نُتِ لا غرغره کرده 

وقتی به سیخ می کشیدی کودکان خیالم را 

ذهنم بر خِیزَران تلو تلو می‌خورد 

 قبله را قبلِ اذنِ اذان

با ابابیلِ کابالا سَر بُریدی

 روزی که روزی ام باشد 

          خواهم نوشت 

                  بَر آوندِ زیتون 

                              نَحنُ قادِمون

#سید_هادی_محمدی 

کمانه می‌کند نفس در عمقِ روزگار ها

چه نقشه ها برابرت برای سیر دیدنت 

کشیده بود ساعتم کنارِ زهرِ مارها  

مترسکان دوان دوان به رسمِ گریه ی زنان 

بُریده اند آسِ دل میان پنبه زارها 

تو با جنینِ حسرتم تلاقی سِتَرونی 

در انتقامِ زندگی کجایِ قصّه ی منی؟

برای لافِ غیرتم کنار دردِ خودزَنی 

طلوعِ باد کرده ی کِشاله های گَردَنی

هجوم تاولِ غمت رسیده روی استخوان 

تو را قسم به ثانیه تَقیّه کُن کمی بمان 

چرا صدا نمیزنی دعای مِه گرفته را 

شتاب کن که گم شده کلیددار آسمان

مدام زَجر می‌کشد هوای بی قراریت 

حکایتی است بعد تو نوایِ دستِ اَلاَمان

شبِ هُبوط نوشِ تو دهانْ، ترانه پوشِ تو 

زمانه مَستِ هوشِ تو کرانه در خروشِ تو 

به جز چهار گوشِ تو به پای ساقدوش تو 

چقدر دِلْ تباه شد برای شالِ دوش تو 

به استعاره شَک نکن فدای ساحتِ سَرَت 

مرور کن بهانه را در التماسِ دفترت 

پناهِ فعلِ من تویی جِناسنامه ی شِفا 

دخیل بسته دَم به دَم در انزوایِ مَصدرت

تو شعرِ عاشقانه ای میانِ قبرِ سینه ام 

نَکیرِ دل سپرده را ببخش روی پیکرت

چه اشکها که در غَمت فدایِ آستر شده 

هُنر نَمور گشته و مِداد دَر به دَر شده 

"گدای هیزِ کوچه ها دوباره مُعتبر شده" 

دِلم دِلم دِلم دِلم دُچارِ دَردسر شده 

گِرِه بزن نصیب را به دستهای آشنا 

اِفاده چال کن ببین نشانه های بی صدا 

در این فضای سَمّی و هزار توی در خَفا

به انزوا رسیده را بخوان به نام هَل اتی' 

چرا هَراس میکنی میانِ زخم های خیس 

بمان شبیه شاعرت در امتدادِ انتها 

#سید_هادی_محمدی 

ژن هایم را نوازش می کردم

و پای واق واق عرق سگی 

افکارم بوی پودرِ بچه گرفته بود

جیغِ رویِ کلاویه های عابر پیاده 

بیگودی های ذهنم را بهم ریخت  

نگاهم را پای پنجره مالیدم

نوشته بود 

پشتِ خاور

بیمه

 دعای مادر

و سالهاست

برای آزادی اش ن ذ ر می‌کند 

هنگامه ی با حُسَینِ تو اکنون است 

با رمزِ تَوَکَّلتُ عَلی نَصر الله 

در ضاحیه روز آخرِ صَهیون است

فردا ترین اتاقِ دلم را به انزجار 

دردی میانِ خاطره ام سوت می‌کشد 

مثلِ سَرَم که گُم شده در موجِ انفجار

آن سوی پنجره تبِ باران گرفته ام 

شادی نَبسته در رَحِمِ جبرو اختیار 

از بس مرور عطرِ تو را خواب دیده ام 

مالیده اند رویِ تَنَم مُهرِ احتکار

از ناف تا دهانِ مرا سَر کشیده اند 

گُردانِ کرکسان، به تمنای خاویار 

دیروز های زندگی ام درد می‌کند 

در جای جای کَر شده ی چشمِ روزگار 

روباه بی صدا تَهِ خط را جویده است 

در انزوای کوچه ی بن بستِ قار قار

گردن بزن توانِ نفس های خسته را 

دیگر نمانده حادثه ای پشتِ انتظار

با من همین حوالی فردا قدم بزن 

بر ماجرای عَقربه ها نیست اعتبار 

مردی مُچاله می‌شود از بی پناهی اش

بوی انار می‌دهد آوارِ انتحار 

شعری کنار شانه ی فندک الو گرفت 

از ترس کَلّه پوکیِ کبریت بی بخار 

شرمنده ام برای غزل های ناتمام 

وقتی گلوله خورده قلم قبلِ انتشار