اشعار دکتر سید هادی محمدی

اتمِ آخرِ لبخندت
در هوای پوسیده‌ی اتاق
نیروگاهِ سوخته‌ی قلبم را
اورهال کرده
بارانِ سیاه
بر شهری که
سال‌ها
با سربِ سکوت
پلمپ شده
وارونه می بارد
دوست داشتنت
مثل نفس کشیدن
در گاز نئون
سرفه‌هایم
اعلامیه‌های قرمز
روی دیوارِ اشعه‌خورده‌ی بوسه‌ها
کسی نیامده
جز شبح‌هایی که
دُزِ مُجازِ عشق را
خط می‌زنند
و تو
هنوز در قرنطینه
دست‌هایت را تکان می‌دهی
مثل پرچمِ رادیواکتیو
در جشنِ خاموشِ چرنوبیل قلبم

قالب شعر ‌:
موج نو